Die begrijpelijke chaos van Cambodja. Met die eeuwige glimlach.

48559486

Eén van de redenen om mijn blog weer wakker te blazen met wekelijkse bijdragen was om mensen meer inzicht te geven in het leven in Cambodja. Want ja, het is hier altijd tropisch warm, en ja, er zijn muggen en heel veel Cambodjanen. En hoe is mijn Cambodjaans, het Khmer? Nouja, ik kan me redden met een 50-tal woorden. Lees verder Die begrijpelijke chaos van Cambodja. Met die eeuwige glimlach.

Zeg, filmhuisjes kopen? The Flicks filmhuizen in Phnom Penh, Cambodja, staan te koop!

Drie super comfortabele en populaire filmhuizen in Phnom Penh, Cambodja, staan nu te koop!

Jawel, ik zoek een nieuwe eigenaar voor deze zeer rendabele (en gerund door vrijwilligers) onderneming in Zuidoost-Azië. Lees verder Zeg, filmhuisjes kopen? The Flicks filmhuizen in Phnom Penh, Cambodja, staan te koop!

En dan nu een update over mijn leven in Cambodja.

Onlangs schreef iemand mij over hoe verschrikkelijk jaloers hij was op mijn leven in Cambodja. Ik voelde mij vereerd. Maar door zijn schrijven ging ik zelf ook nog weer eens nadenken over dit leven van mij in het verre, tropisch warme, oosten.

Een update dus maar weer! Lees verder En dan nu een update over mijn leven in Cambodja.

Stel je voor dat ik enkel voor dit schrijfwerk al betaald zou worden.

Tik, tik, tik. Tiktiktiktiktiktik. Vijf druppels in ieder oor en het klinkt alsof er iets ontstopt wordt. Een kraan die tikt, terwijl die echt dichtgedraaid is.

Maar het moet van de oor-dokter, omdat er een ontsteking is ontstaan in mijn oor-kanaal. ‘Doe het dan maar aan beide kanten, voor een flinke schoonmaak,’ zei de dokter. ‘Dan voorkom je het ook aan de andere kant.’ Maar dat heeft wel het gevolg dat ik nu met 5 oordruppels in beide oren, binnengehouden met watten, het gevoel heb alsof ik in een aquarium zit. Lees verder Stel je voor dat ik enkel voor dit schrijfwerk al betaald zou worden.

Dan krijgt in ieder geval de prullenbak van mijn laptop het te zien

Ik heb het meeste geschreven op mijn 28e. Dat was nadat een redacteur van een uitgeverij mijn wekelijkse columns in de Spits ontdekt had en er meer in zag.

“Een boek,” zei ze op dat terrasje aan de gracht in Amsterdam terwijl we warme choco dronken. Het was winter. Lees verder Dan krijgt in ieder geval de prullenbak van mijn laptop het te zien

Maar schrijf je nog iedere dag?

Jawel! Maar niet alles is om publiekelijk te publiceren. En daarnaast haal ik ook ik niet dagelijks de beoogde 1000 woorden waar ik eerder mijn zinnen op had gezet.

Maar er wordt geschreven. Er wordt zelfs met de hand geschreven. Hele plotstukken en karakterontwikkelingen blijken dan toch weer beter op papier te werken. Dan kan ik krassen. Doorstrepen. Verscheuren. Lees verder Maar schrijf je nog iedere dag?

En daar was dan opeens het Phnom Penh International Film Festival

In 2010 nam ik met veel plezier het filmhuis The Flicks over in Phnom Penh, Cambodja. Nu had ik weinig met films, behalve dat ik er veel kijk, of met filmhuizen in het algemeen, maar het is het spel eromheen dat mij het meest trok.

Want dan heb je een filmhuis: hoe zorg je dat je met een zo’n aantrekkelijk mogelijk aanbod aan films ook werkelijk bezoekers trekt? Wie zijn die bezoekers? En wat zijn de marketingkanalen?

Het geluk stond een beetje aan mijn kant, want er was toen nog geen enkele andere locatie waar uberhaupt westerse films op een groot scherm vertoond werden. De echte westerse bioscopen met de top 10 uit Amerika en 3D-technologie openden later dat jaar pas.

Maar zij gaven geen aandacht voor de goede buitenlandse film of de filmfestival winnaars. En daar is The Flicks dan voor. De expats, de westerse inwoners van Phnom Penh (veelal onderwijzers, ngo-werknemers, consultants en vrijwilligers) kunnen dankzij het internet veel bekijken op hun laptopje, maar goede films worden toch het liefst bekeken op het grote scherm van The Flicks – voor slechts $3.50 per dag.

Wel kwam ik er achter dat er een jaarlijks filmfestival plaatsvond: het Cambodia International Film Festival. Wanneer is dat dan? Geen idee. Wat draaien ze dan? Geen idee. Niemand wist het. Lees verder En daar was dan opeens het Phnom Penh International Film Festival

Een schrijver is gewoon een journalist die verslag doet van dingen die gebeuren in een fictieve wereld

2014-06-06 13.01.05

Ik kan pas goed schrijven na een stormachtige nacht. Of als ik heel slecht geslapen heb. Of als ik gewoon heel erg onder een bepaalde werkdruk sta. Dan moet ik dus heel mijn hoofd en al die spinsels daarin even goed laten defragmenteren en dat kan het best al schrijvend gedaan worden. Lees verder Een schrijver is gewoon een journalist die verslag doet van dingen die gebeuren in een fictieve wereld

Ik ervaar het alsof ik in een bootje zit en voor de duur van de massage is dat bootje vertrokken vanaf een mooi strand op een idyllisch tropisch eilandje

Gisteren heb ik me laten verwennen met een 90-minuten durende massage in een nabijgelegen spa. Mevrouw Sokha ziet er wellicht uit als een klein meisje, maar haar vingers zijn sterk en ik voelde me werkelijk tot moes gekneed op die massagetafel. En dat was wel nodig ook.

Na een yogales bij mij thuis afgelopen week werd ik fijn met mijn neus op de feiten gedrukt: ik ben stijf. Ik beweeg veel te weinig. Ik fiets wel; fijn heel de stad door, maar dat is het dan ook.

Laatst liep ik naar de supermarkt en weer terug: ja hoor, een blaar tussen mijn tenen. Voor lopen moet ik wellicht geen slippers dragen? En ik voelde spieren in mijn kont die hallo Jumbo zeiden.

Lees verder Ik ervaar het alsof ik in een bootje zit en voor de duur van de massage is dat bootje vertrokken vanaf een mooi strand op een idyllisch tropisch eilandje

Omdat je toch ergens moet beginnen

De grootste uitdaging van het beginnen met het schrijven voor mijn nieuwe Nederlandstalige schrijfblog is niet zozeer het schrijven van een x aantal woorden per dag, maar de voorbereiding hiervoor. Ik schrijf ’s ochtends. Na het douchen. Vervolgens moet er eerst koffie gemaakt worden voordat ik verder iets doe. De tafel staat vol met beleg voor ontbijt, de koffie staat klaar en de boterhammen zijn geroosterd. (Dit bereid ik overigens zelf voor.)

Die uitdaging? Om voor die tijd mijn laptop niet aan te zetten en de vastte tabbladen in mijn browser op te laten starten. Gmail, Facebook, statistieken, etc. Om vervolgens een mail te zien die ik echt nu het beste kan beantwoorden. De koffie wordt koud. En daar moet ik nog iets posten op één van mijn Facebook Pages. Het brood wordt weer zacht. Wacht, iemand heeft me getagged in een bericht. Moet ik lezen. Lees verder Omdat je toch ergens moet beginnen