En daar was dan opeens het Phnom Penh International Film Festival

In 2010 nam ik met veel plezier het filmhuis The Flicks over in Phnom Penh, Cambodja. Nu had ik weinig met films, behalve dat ik er veel kijk, of met filmhuizen in het algemeen, maar het is het spel eromheen dat mij het meest trok.

Want dan heb je een filmhuis: hoe zorg je dat je met een zo’n aantrekkelijk mogelijk aanbod aan films ook werkelijk bezoekers trekt? Wie zijn die bezoekers? En wat zijn de marketingkanalen?

Het geluk stond een beetje aan mijn kant, want er was toen nog geen enkele andere locatie waar uberhaupt westerse films op een groot scherm vertoond werden. De echte westerse bioscopen met de top 10 uit Amerika en 3D-technologie openden later dat jaar pas.

Maar zij gaven geen aandacht voor de goede buitenlandse film of de filmfestival winnaars. En daar is The Flicks dan voor. De expats, de westerse inwoners van Phnom Penh (veelal onderwijzers, ngo-werknemers, consultants en vrijwilligers) kunnen dankzij het internet veel bekijken op hun laptopje, maar goede films worden toch het liefst bekeken op het grote scherm van The Flicks – voor slechts $3.50 per dag.

Wel kwam ik er achter dat er een jaarlijks filmfestival plaatsvond: het Cambodia International Film Festival. Wanneer is dat dan? Geen idee. Wat draaien ze dan? Geen idee. Niemand wist het.

De organisatie is in handen van Centre de ressources audiovisuelles Bophana en de Cambodia Film Commission, beiden nogal Frans bestuurd. De website strooit met logo’s van Unesco en het Ministerie van Cultuur, sponsors en talloze media partners. Pas op 5 december 2013 werd het volledige programma bekend gemaakt. Op 6 december stond er een stukje in de dagbladen. Het festival opende officieel op 7 december.

Films werden vertoond in het bioscoopzaaltje van het Institut Francais, het Bophana Center zelf en in de grote bioscopen Legend Cinema and Platinum Cineplex.

Ik ben naar twee vertoningen geweest, om 14u ’s en op 16u ’s middags. De entree was gratis. Ik was ook de enige bezoeker van die films. (Oh, er was wel iemand van de organisatie, maar die verliet na een kwartier de zaal.)

Wat verschrikkelijk zonde. Zonde voor al die films uit al die landen. En waarom wordt dat gesponsord? Kon dat niet beter? Kan ik ze helpen? Helaas, iedere mail van mij aan welke betrokken instantie ook bleef onbeantwoord.

Zoiets kan beter. Als je een betere organisatie-structuur hanteert, een steengoede planning maakt en je daaraan houdt, maanden vooraf al de PR lanceert, kun je een heel goed film festival runnen. Van een paar dagen. Wellicht wel tien dagen! Mensen weten ervan, mensen hebben de filmagenda vaak genoeg gezien, praten er wellicht over (!) en zijn daardoor mogelijk ook nog meer geprikkeld om daadwerkelijk te komen en een aantal juweeltjes op het grote scherm te bekijken. Films die je anders nooit zult zien.

Dus op 14 januari dit jaar richtte ik het Phnom Penh International Film Festival (PPIFF) op. Ik maakt daarvoor een account aan op FilmFreeWay, de laatste nieuwe bemiddelingswebsite voor filmmakers en filmfestivals. Zette wat globale informatie op een pagina, schreef een aantal richtlijnen, verzon een aantal deadlines en klaar was ik.

Boem. Knal. Pats.

Vervolgens werden er ruim 300 films ingezonden, vanuit de hele wereld.

Dankzij FilmFreeway gebeurde alles digitaal. Geen verzendingen van dvd’tjes en screeners met de post, want in Cambodja is de post gewoon niet te vertrouwen. Ik wacht nog steeds op de kerstkaart van mijn ouders.

Filmmakers kunnen gratis hun films inzenden voor welk festival dan ook, tenzij het filmfestival daar een financiële bijdrage voor vraagt. Dan moet je betalen. Zeker bij competitieve festivals is dit interessant, dan moet je wat overhebben om kans te maken op een award.

En daar kwamen de films binnen, soms wel 30 per dag. Soms heel goede films, soms studentenprojectjes gefilmd met een GoPro-camera. Ook heel psychedelische filmpjes, met vaag beeld en geluid. Woehoe. Experimenteel.

En ik kon die 300 inzendingen niet allemaal zelf gaan bekijken en beoordelen en zo werd er, na een oproep op Facebook, een officiële Screening Committee in het leven geroepen van 23 mensen (waaronder 4 Cambodjanen) die gingen proberen om op zoveel mogelijk middagen in mei zo veel mogelijk films te bekijken en te beoordelen.

En daar zat misère tussen, waarbij de commissieleden de filmzaal uitkwamen met een uitdrukking van teleurstelling met de directe vraag: “Wat doe je ons toch aan met die films?”

Dat was dus ook de taak van de Screening Committee, om het kaf van het koren te scheiden en de beste films te selecteren voor het festivalprogramma zelf, dat in september dit jaar gaat plaatsvinden.

Was er een selectiecriteria? Nee. Goede vraag. Laten we eerst maar eens kijken wat er allemaal goed is en kijken wat we overhouden. En wat is goed? Er werd gelet op originaliteit, snelheid, cinematography, performances, muziek, et cetera en iedereen moest iedere inzending jureren op die elementen.

En ik heb af en toe stiekem meegekeken met de Screening Committee. Er zaten beestachtig slechte films bij, maar er waren ook diamanten van films. Lange als korte films. Vooral de korte films kunnen zó verrassend zijn, dat je je bijna vereerd voelt om de niet-voor-het-publiek-screeners al mag zien en dat je nu al weet dat dit een film is die mensen zal raken, roeren en waar men over zal praten. Soms is een korte film van een kwartier een hele zit, soms is vijf minuten genoeg om iets heel moois te laten zien.

Afgelopen maandag 9 juni werd de uiteindelijk selectie bekendgemaakt voor het Phnom Penh International Film Festival programma in september. Niet publiekelijk, maar enkel aan de betrokken filmmakers. Sommige waren blij verrast, anderen zochten nog een bevestiging van mij persoonlijk.

En wat is er nu over?

De selectie Feature Films komen uit Duitsland, Singapore, Vietnam, Cyprus, Ierland, de Verenigde Staten, Iran, Italië en India.

De selectie Documentary Films komen uit USA, Italy, Spanje en Sweden.

De selectie Short Films komen uit het Verenigd Koninkrijk, Canada, Italië, Duitsland, Spanje, de Verenigde Staten, Australië Frankrijk, de Filipijnen, Iran, IJsland, Turkije, Kosovo, Pakistan, Cambodja, Tanzania, Brazilië, Zuid-Korea, Israel, Bahrain, Chili, Taiwan, Argentinië en Lebanon.

En zo bleven er 70 films over.

Dit gaat heel leuk worden in september. Tot die tijd gaat er nu hard gewerkt worden aan een nieuwe website, een programmaboekje en het uiteindelijke blokkenschema. Ik heb nog even.

Oh, en de kosten?
Nul. Nihil. Nada. Niets. Tot nu toe. Die komen als er een boekje uitgegeven moet worden, waar hopelijk alle adverteerders de kosten dekken. Laat ik daar nou veel ervaring mee hebben. In mijn eentje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *