Een van de mooiste ervaringen in Phnom Penh is eigenlijk ook weer een doodgewone ervaring. Het is de bioscoop. Verwacht hierbij niet zo’n groot multiplex bioscoopbunker zoals ze in Nederland kunnen zijn, maar denk dan aan een huisje.

De enige bioscoop in de stad, die zich richt op westerse blockbusters, art house films en de goede klassiekers, is The Flicks. Als je arriveert loop je via een nauwe trap naar de eerste verdieping, vervolgens een lange gang door en dan eindig je bij de bar waar altijd wel iemand je begroet. Daar betaal je de toegang tot de film en eventueel je drank en popcorn, want dat hoor er natuurlijk bij. Naast die lange gang bevindt zich de filmzaal.

En ook hier: geen bioscoopstoelen. Nee, alles is wat simpeler, dat wel. Je ligt of op zeer comfortabele grote kussens of zit in de achterste rijen van rotanbankjes met kusjes, kijkend naar dat 5 meter brede scherm met donders goed geluid.

Al sinds mijn eerste bezoek aan The Flicks was ik verliefd. De simpelheid, het feit dat het met zo veel liefde georganiseerd wordt door filmliefhebbers, deed mij zelfs denken om ook zoiets op te zetten.

En toen kwam vorige week het bericht naar buiten dat The Flicks gaat sluiten.

Sadly we are moving on from The Flicks and will be closing our cinema. It’s great fun and you get to meet an amazing bunch of people from all walks of life, and we will miss it very much.

Het huidige stel kan het filmhuis niet meer runnen vanwege andere verplichtingen (echte banen). En dan houdt het voor hen op.

Zoiets gaat dus knagen bij mij, he. Heel simpel. Dat kan niet. Dat mag niet. Etcetera. En na een uitvoerig gesprek met het stel dat momenteel de tent runt bleek dat het niet eens zo’n raar idee zou zijn om The Flicks over te nemen.

Maar kom eens op met zo’n zak geld die je daarvoor nodig hebt. Zeker als je alle apparatuur erbij bedenkt. En de borg voor de huur. Dat kan ik nooit zo even op tafel leggen. En daarom bedacht ik het afgelopen weekend het idee voor een microkrediet-actie. Als al mijn Twitter-volgers en Facebook-vrienden mij 10 euro kunnen lenen, ben ik al klaar. En het is een lening, dus na 6 maanden krijg je het weer terug.

En je kan nu zelfs kiezen om je lening om te zetten tot een eenmalige donatie. Na 6 maanden wordt het een microkrediet op Kiva.org, een wereldwijde organisatie die kleine ondernemers helpt aan microkredieten. Een uitstekend goed doel dus!

Dus kijk even in je eigen portemonnee en tel of je een tientje kan missen. Of iets meer. Kijk vervolgens op http://www.timetohelp.me, de site die ik hiervoor opgezet heb. Alvast bedankt!

De teller staat nu op:

Vanaf 6 maart schrijf ik om de twee weken op zondag een column voor het nieuwe jongerenblog Ontfrissend alszijnde “Onze man in Cambodja”. Kijk hier voor de eerste introductie.

Een filmpje van mijn broer Etienne waarin ik een rondleiding geef door mijn paleisje in Phnom Penh, Cambodja.

Bij de ingang van het bouwterrein stond een man. Het leek alsof hij ergens op wachtte. Maar hij kon ook de opzichter zijn. In Cambodja is er namelijk weinig verschil in wachten en werken.

Ik vroeg hem in het Engels iets over het gebouw in aanbouw. Maar dat begreep hij niet. Hij lachte verlegen enkele lelijke tanden bloot.

Ik heb inmiddels geleerd dat ik hier Simpel Engels moet spreken. Geen moeilijk woorden, geen tijdsgebruik, maar simpel: “New building is big?” Plus gebaren van grootte. Ik wilde weten hoe hoog dit gebouw wordt als het klaar is. Vraag dat maar eens aan een Cambodjaan die dus geen Engels spreekt.

Lees de rest van dit bericht… »

Dan woon je in een kast van een villa in Phnom Penh met vier slaapkamers. Wat doe ik daar dan mee? Die worden regelmatig gebruikt door Couchsurfers die ik een paar dagen over de vloer heb.

Mensen uit de hele wereld die op reis zijn en liever bij iemand in huis willen logeren dan in een guesthouse of een hotel. Omdat ze op die manier iets meer van het lokale leven oppikken. En als je zelf bij meer dan 750 mensen ter wereld heb mogen overnachten, is dit niets anders dan een soort pay back.

Marieke en Debby kwamen afgelopen week ook langs, tijdens hun reis door Zuidoost-Azië.

Lees de rest van dit bericht… »

In de laatste week van november dit jaar sprak ik twee keer met het Radio 1 Journaal naar aanleiding van de stormloopramp op 22 november 2010.

Onderstaand zijn de geluidsfragmenten terug te luisteren.

In het AD van 23 november 2010. Klik op afbeelding voor een grotere versie.

Met dank aan Vincent Wever.

Op 22 november 2010 raakten meer dan 750 vast op een voetgangersbrug die de rivierkant van Phnom Penh verbindt met het entertainmentgebied genaamd Diamond Island (Koh Pich).

Dit was in de avond van de 3e dag van het traditionele jaarlijkse Waterfestival.

Het resulteerde in een massapaniek waarbij mensen elkaar in beiden richtingen duwden. Sommige mensen vielen flauw, vielen op de grond en werden vertrapt door anderen. Anderen sprongen van de brug en hielden de electrische bedrading vast die gebruikt werd om de brug te verlichten.

Onderstaand enkele nieuwsberichten in de Nederlandse pers waaraan ik heb meegewerkt:

• “Je ziet hele rijen doden” (Metro, 23 nov)
• Cambodjaans feest loopt uit op hel (FOK.nl, 23 nov)
• Premier verontschuldigt zich voor ramp in Cambodja
  (NOS, 23 nov)
• ‘Cambodjanen grepen in paniek tl-buizen vast’
  (Volkskrant, 23 nov)
• Ongeluk op brug in Azië (Jeugdjournaal, 23 nov)

Deze pagina toont de grote foto’s die ik gemaakt heb op 23 november, The Day After, in Phnom Penh.

Waarschuwing, deze foto’s kunnen expliciete beelden tonen en zijn niet geschikt voor iedereen.

Vanaf 19 oktober woon ik definitief in Phnom Penh, Cambodja. In een kast van een huis met vier slaapkamers (in het kaartje links woon ik onder de letter “e” van Phnom Penh). Maar er moest nog wel het een en ander gebeuren. Bij de lokale internetprovider Ezecom regelde ik een 512 mbps internetverbinding (binnen een dag gerealiseerd!) en middels een Wimax-antenne op het dak ontvang ik in het hele huis draadloos breedband internet. 20 keer zo snel als de oude verbinding van de vorige huurster van het huis en dat is toch wel ideaal. Het had ook een kostenplaatje: $100 per maand. Maar dat wist ik vooraf al; dergelijke luxe kost wat in Cambodja.

Ik had ook een tafel nodig om aan te werken. Die werd voor $40 aangeschaft in een tweedehands-meubelzaak. Achterop de tuktuk en in de woonkamer dat ding.

Welk werk? Juist, precies hetzelfde freelance werk als ik in Nederland deed: schrijven, fotografie, tours en marketing. Alleen hoefde ik geen +€2500 per maand meer te verdienen zoals in Nederland; met $1000 per maand zou ik al genoeg hebben om de huur te betalen en rond te komen (let wel, dankzij mijn offshore bankrekening betaal ik geen inkomstenbelasting meer). Dus hoef ik ook niet meer zo hard en veel te werken en blijft er meer tijd over om te genieten.

Lees de rest van dit bericht… »

Op 14 september vloog ik naar Phnom Penh, Cambodja. Hier verbleef ik drie nachten in een guesthouse. Om bij te komen van de jetlag en te wennen aan het klimaat. Maar ook om op zoek te gaan naar een eigen plek: een appartement, liefst met twee slaapkamers.

Ik zag veel mogelijkheden. De receptionist van het guesthouse was zo vriendelijk om mij na zijn werk rond te rijden achterop zijn scooter. Maar ik zag niet veel interessants. Ik zag kleine onderkomens met gebrekkig daglicht, of gelegen aan een zeer drukke weg in het centrum, of appartementjes die van top tot teen betegeld waren met turquoise tegeltjes. Ik zocht iets waar ik kan wonen en werken. Met ramen met uitzicht, en geen blik op de muur van het belendende pand.

Ik kreeg een tip om eens te kijken op een website voor expats. Daar werden regelmatig woningen aangeboden. En wat bleek: iemand bood een huis te huur aan. Drie verdiepingen, grote woonkamer, riante keuken, vier slaapkamers met badkamer, een balkon op de derde en een enorm dakterras. Voor US$550 per maand, ex water en elektriciteit. Dat kon niet waar zijn en ik maakte direct een afspraak met de Amerikaanse lerares die er tot 1 oktober in zou wonen.

Het huis was ongelooflijk.

Lees de rest van dit bericht… »