Archief van september 2008

Afgelopen weekeinde (27 en 28 september 2008) was ik in Scheveningen als één van de vijftig Nederlandse schrijvers op het proza– en columnistenfestival Verhaal halen .

Hierbij reisde het publiek langs diverse locaties waar auteurs 45 minuten lang voorlazen uit eigen werk, waarna het publiek weer verder reisde naar de volgende locatie. De locaties waren uiterst divers: van vuurtoren tot woonkamers in visserswoningen en stadspaleizen.

Ik vroeg me toch af waarom ìk gevraagd was. Mijn laatste gepubliceerde eigen werk dateert uit 2004 en ik ken ondertussen meer auteurs van mijn leeftijd die al veel meer hebben geproduceerd. Toen ik het honorarium zag, besloot ik deze vraag maar niet meer hardop te stellen. Oja, er zat ook een hotelovernachting bij en een borrel met buffet.

In augustus ontving ik de plattegrond van Scheveningen en zag ik welke auteurs wáár op de kaart zaten op de zondag waarop ik ingeroosterd was. Ik zat in de woonkamer van een dame genaamd Linda. En – oh, gezellig! – Gerbrand Bakker zat een straat verderop. Natuurlijk zat Sjaak Bral in de vuurtoren en kreeg Van Dis het stadspaleisje.

De feestelijke borrel en het warme buffet op de zaterdagavond vond plaats in Brasserie Berlage, op het terrein van het Gemeentemuseum. Ik meldde me aan het begin van de avond op een druk terras bij een dame die iets deed met consumptiebonnen en werd welkom geheten namens de organisatie.

Ik keek om me heen en zag hier en daar een bekend gezicht. In de meeste gevallen was dat ‘hé dat is – hoe heet ie ook alweer?’ en dat schoot niet echt op.

Gelukkig trof ik aan de rand van het terras de schrijvers Robbert Welagen, Gerbrand Bakker en Christiaan Weijts aan. En wij kennen elkaar allemaal van diverse feestjes en partijen in de grachtengordel en daarom was het nog fijner om hierbij aan te schuiven. Robbert en Christiaan hadden hun dagje voorlezen er al op zitten en verheugden zich op het buffet. Gerbrand en ik keken uit naar onze eigen voorleesmiddag, de volgende dag.

Christiaan trof Jan Kuitenbrouwer aan aan de bar en Jan was blij om een auteur te zien in het gedruis. ‘Waar zijn ze allemaal?’ vroeg Jan ontsteld.
‘Daar,’ zei Christiaan. ‘Aan de auteurstafel.’
‘Oh mijn God,’ en Jan zuchtte terwijl hij Christiaan volgde. ‘De auteurstafel?’

Vervolgens vloeide er genoeg drank en was het buffet heerlijk, alhoewel de schalen voedsel onherkenbare voormalige levensvormen bevatten. We hadden geen idee wat we aten, maar het eindigde erg prettig in de mond.

Na een overnachting in het luxueuze Park Hotel en een ontbijt aldaar – waarbij ik op het laatst nog vergezeld werd door misdaadromanschrijver Peter de Zwaan – werd het tijd om mijn voorleeslocatie op te zoeken.

Ik las voor in de woonkamer van een klein huisje in de Stamstraat. Rond 12.55u kwamen de eerste mensen al aangewandeld, met de routekaart vol schrijvers in hun handen. En waarom ze voor mij kwamen en niet voor Adriaan van Dis, Manon Uphoff of Lulu Wang? “We gaan vandaag voor de onbekende schrijvers.” Of: “We hebben U gegoogeld en vonden u wel prettig schrijven.”

En zo las ik dus voor uit mijn reisverhalenbundel omtrent mijn internetproject Letmestayforaday.com. Niemand bleek dat erg te vinden, mijn bezoek vroeg zich eerder af waarom het boek tegenwoordig zo slecht te vinden is. “Och, u kunt het altijd opzoeken bij De Slegte,” vertelde ik dan, “of bij de tweedehandsboeken van Bol.com.”

Na 45 minuten moest ik afronden en kon de eerste sessie bezoekers weer verder wandelen, naar bijvoorbeeld Gerbrand Bakker of Peter de Zwaan om de hoek.

Zo gingen er totaal vier uren voorbij waarbij de woonkamer ieder uur tot op alle beschikbare banken gevuld was met mensen die naar mijn verhalen wilden luisteren. Een zeer bijzondere ervaring, zeker omdat men nog werkelijk geïnteresseerd werd naar méér. Maar helaas, “U moet allen weer verder.”

Ik vernam dat Gerbrand Bakker het bijzonder druk had gehad. Op het laatst zat zijn woonkamertje vol met vijfentwintig mensen; iets dat zelfs zijn gastheer nooit had verwacht. En Peter de Zwaan heeft zelfs een sessie gehad waarbij er niemand op bezoek kwam. Hoe verklaarde ik anders zijn wandeling langs mijn raam?

Er blijkt nog steeds veel interesse in Letmestayforaday. Momenteel ben ik bezig met het verkopen van de buitenlandse rechten van het boek en hoop ik op een spoedige Engelstalige editie die wereldwijd verkocht zou mogen worden, als je het mij vraagt. En als het moet reis ik daar achter aan!

Verhaal Halen is zo in ieder geval een aanrader geworden voor iedere lezer en schrijver!

Gerelateerd: Gerbrandsdingetje.nl over deze dag

Zij interviewde mij voor een eenmalige glossy gericht op jongeren-die-er-een-jaartje-tussenuit-willen. Waarschijnlijk gaat dat blad Mind the Gap heten.

Zij, zij was het meisje van het vroegere Telfort. Nu nòg te zien op werkelijk íedere telefoonpaal op de stations van de NS.

Tegenwoordig is ze (bijna) succesvol journalist.

We bespraken mijn verleden (de reizen, het boek, het leven), het heden (het geluk, het freelancen, het leven) en over de toekomst (het geluk, de reizen, de boeken, de dromen) en ik ga er vanuit dat ze er een goed stuk over zal schrijven.

Het was een puur genot om tijd met haar te mogen delen in een artcafé in het centrum van regenachtig Amsterdam. Slurpend aan muntthee met een heel bos aan munt erin, samen kletsend over het leven en alles wat iedereen altijd wil doen.

Zij wil later ook veel reizen en ook niet zoveel werken. Ik hoop dat ik haar heb kunnen inspireren.

Het was voor mijn gevoel veel te snel voorbij. Toch bleek dat we twee bandjes van haar memorecorder volgepraat hadden.

We namen afscheid op het Centraal Station. Ik draaide me om en liep naar de uitgang, langs een muur van Telfort-telefoons waarop zij naar me glimlachte. Buiten scheen opeens de zon.

Ik heb twee Amerikaanse couchsurfers op bezoek. Gisteravond heb ik ze verrast door de dvd op te zetten van Zeitgeist.

Zeitgeist is een zeer invloedrijke voor het internet gemaakte docu-film die schetst in hoeverre invloedrijke personen of organisaties mythes opleggen op de samenleving waarin wij leven.

Beginnend bij alle bestaande religies, die allemaal gebaseerd zijn op astrologie. Vervolgens over de mythe rond September 11 waarbij je als kijker achterblijft met de vragen die nooit gesteld zijn. Om uiteindelijk uit te komen bij het derde deel van de film, waar uitgelegd wordt hoe de private (!) eigenaren van de Federal Bank of Reserve, de centrale bank van Amerika (die de dollars drukt en verspreidt), de touwtjes in handen heeft. Internationaal!

Deze mannen (denk aan de familie Rockefeller) hebben in het verleden diverse economische crisissen veroorzaakt en willen het liefst een staat van permanente angst (fear! terrorists! fear! terrorists!) onder het volk, zodat zij gehoorzaamt en bijvoorbeeld enthousiast reageert op vage ideeën als een raketschild dat het land moet beschermen èn het liefst een permanente oorlog voert omdat zo aan allerlei deelnemende landen oorlogproductiegeld lenen bij deze zelfde mannen van die bank (zoals Hitler samenwerkte met het Amerikaanse IG Farben, dat weer gefinancieerd werd door de centrale bank).

Zeitgeist is gratis te downloaden en volledig online te bekijken).

Voor hen die niet de hele film online willen bekijken, hier even de trailer van Zeitgeist:

Goedemorgen!

Google heeft zijn eigen browser gelanceerd. Move over, Microsoft, nu wil Google de wereld overnemen – lijkt het wel.

De browser genaamd Chrome is gebouwd op basis van hoe we het internet tegenwoordig gebruiken. Vroeger gebruikte je een browser om websites te bekijken, maar tegenwoordig moet een browser veel meer kunnen. En snel zijn!

Het uiterlijk is eenvoudig, maar aantrekkelijke visuele elementen maken mij enthousiast om er direct gebruik van te maken. Het is bijna volledig intuïtief en bijna kinderlijk leuk om te gebruiken.

Chrome is vervolgens ook SNEL! Een zogenaamde koude start kost nog geen 5 seconden en een latere start staat binnen een seconden al te pronken.

Tabs zijn een fantastische uitvinding. Nadat Firefox ze lanceert, nam Internet Explorer dit handigheidje om meerdere venster tegelijk open te hebben in één browservenster mooi over. Chrome doet dat ook, maar gooit de tabbladen helemaal bovenaan het beeldscherm, zodat tabbladen ook echt tabbladen zijn, zonder menu-rotzooi erboven. Zoals het hoort, heerlijk.

De adresbalk is ook direct de zoekbalk. Je kunt een url invoeren, maar ook gewoon een zoekterm. Je bent vrij om je favoriete zoekmachine te gebruiken, maar standaard staat deze natúúrlijk op Google.

Ik mis alleen de statusbalk onderaan. Ik wil weten of een opdracht uitgevoerd wordt, het liefst met een tijdsbalkje zodat ik zie of er inderdaad iets actief is. Ik kijk ook naar de statusbalk als ik een URL wil controlen. Helaas, de statusbalk in Chrome is weg.

Het zijn pas de eerste indrukken en ik heb nog niets uitgeprint of met plugins en het zogenaamde andere Google Gear gespeeld. Dat komt nog wel.

Probeer Google Chrome zelf maar. Hier gratis te downloaden.

De onderstaande video – al geplaatst op 615 andere blogs, dus waarom zou ik ‘m ook niet plaatsen – is een typisch voorbeeld van een discussiefilmpje.

Er gaat iets gebeuren en dat zou best wel eens heel erg kunnen aflopen. Maar gelukkig, dat gebeurt niet. Maar je wil het nog een keer zien, het liefst in slow motion.

Vervolgens ontstaat de vraag: reed de auto nou wèl of niet over hem heen?