Archief van december 2008

Het was niet alleen het jaar dat ik de Kilimanjaro in Tanzania beklom in juni, het was alweer in april dat ik samen met mijn broer Etienne ook op reis ging door de Indonesische eilanden Java en Bali. Een hele maand lang hebben we ontzettend genoten.

Het is er ook niet eerder van gekomen, maar uiteindelijk heb ik een kleine selectie van de mooiste en beste foto’s van deze reis op Flickr gezet. Hier te zien of via de onderstaande diashow te bekijken, zodat ik ook jou even mee kan nemen naar het land van de uitlaatgassen, rijstvelden, actieve vulkanen en wonderschone vergezichten.

(Tip: klik op het kruisje rechtsonder voor volledig beeld)

Die 7 uur ruwe video van die reis is nog niet helemaal bewerkt tot een kort vakantiefilmpje. Dat gaat mij in 2009 wel een keer lukken!

• Ik tel de Amerikaanse dollars die ik nog in bezit heb en zoek op in welk Aziatisch land die nog gewoon geaccepteerd worden.
• Ik onderzoek of ik mijn visa voor Vietnam en Laos beter in Nederland kan regelen (dat wordt dan een spoedje) of dat ik het in Bangkok aan Khoa San Road kan laten regelen (“nee, Ramon, daar maken ze alleen maar nep-documenten!”).
• Ik ben nog even snel overgestapt naar die zorgverzekeraar die mij een Wii cadeau deed bij het afsluiten. Ik zei toch dat ik nooit zo’n ding zou kopen.
• Wanneer zal ik de kerstboom aftuigen? Na Oud & Nieuw of daarvoor?
• De dame die in januari op mijn huisje en poezen gaat passen sms’t vanuit Beiijng dat ze als vegetariër gezwicht is voor Peking Eend. Zie je wel: vegetariërs zijn te genezen!
• Oja, ook nog even alle kranten opgezegd. Wie weet blijf ik langer weg.
• Twee groepen van twaalf personen hebben de top van de Kilimanjaro bereikt via Expeditie Kilimanjaro. Dat is pas top!
• Het Chinese vrouwtje dat gisteravond over mijn rug liep heeft aardig wat losgemaakt. Mijn rug is nu net een puzzel.
• Ik vraag me af of er lezers zitten te wachten op reisverslaggeving en fotografie vanuit Indochina. Zal ik af en toe even een Nederlandstalige dingetje bloggen of kan ik beter al mijn energie steken in de Engelse stukken die de TravelChannel van mij wenst?
• Die jongen van Iwearyourshirt draagt 9 januari mijn shirt. Ben benieuwd of dat iets doet. Hem in ieder geval wel.
• Online een kaartje kopen voor de nachttrein vanuit Bangkok. Waarom kan de NS in Nederland dat nou níet?
• Zal ik weinig kleren inpakken en alles spotgoedkoop in Bangkok aanschaffen?
• Ik ben bezig met een nieuwe layout voor deze site. Dit ontwerp is wel aardig, maar het is wel erg donker. Dat mag anders, de dagen worden ook weer langer.
• Oud & Nieuw? Ik heb besloten dat ik dat lekker thuis ga vieren. Amsterdam Centrum is mijn dán te vol en wat heb je er aan als er tenten om 4.00 uur ‘s ochtends al sluiten? Youp op de televisie en de champagne koud. Niets te doen die avond? Kom gezellig oliebollen eten en het jaar uitzwaaien!

Tot volgend jaar!

SIRE maakte tot 2000 nog campagnes met weggeblazen stompjes aan kinderarmen en vertelde dat je een rund was als je met vuurwerk stunt. Sindsdien worden de vuurwerkcampagnes uitgewerkt door de Stichting Consument & Veiligheid in samenwerking met bureau Halt.

Ze zijn nu jaarlijks actief met hun virals, filmpjes op internet, die uiteindelijk waarschuwen voor fout (gebruik van) vuurwerk, maar waarbij de maker niet makkelijk te achterhalen is (het Liberation Army Against Freedom?). En ieder jaar worden ze wel inventiever.

Als vliegmaatschappijen de prijzen zó erg laten vallen, dan ga ik door mijn knieën. En oeps: plots viel ik met mijn neus in de rijst en boekte ik een ticket naar Bangkok.

Iedereen om mij heen wist dat ik komend januari toch echt even weg zou gaan. Een vakantie zat er al lang aan te komen en ik wil al heel lang naar Iran maar daar is het nu zo koud.

En weet je hoe lekker weer het nu is in Thailand, Cambodja, Vietnam en Laos? Een dagje online bracht mij helemaal op de hoogte van de dingen die ik kan doen (wat nou Lonely Planet!) en hoe ik overal kon komen en wat dat allemaal kost.

En zo kwam ik tot deze voorlopige route:

Grotere kaart weergeven

Het zijn 30 heerlijk lange dagen waarbij ik begin in Bangkok, de nachttrein neem naar de Cambodjaanse grens, met een boot naar de hoofdstad Phnom Penh vaar, een bus pak naar Ho Chi Min City in Vietnam en doorreis naar de vierduizend eilanden in de Mekong Rivier in Laos. Dan vlieg ik naar het noorden van Laos voor een weekje vertier en vlieg ik voor diezelfde reden ook nog even naar het Vietnamese Hanoi. Dan is het weer tijd om terug te keren naar Bangkok (deze volgorde is natuurlijk totaal onder voorbehoud), om die stad nog even helemaal leeg te kopen voordat de vlucht terug gaat naar koud, winters Nederland.

Stoer hè, dat backpacken.

PS: Nu moet ik nog op zoek naar een oppasser voor mijn twee katten en mijn Amsterdamse kasteeltje.

Update: oppasser gevonden!

Gisteravond had gewoon een gezellige avond moeten worden. Dat was het ook, maar slechts tot een zekere hoogte.

Een vriendin had kaartjes geregels voor Les Miserables in het Nieuwe Luxortheater in Rotterdam (wat een onhandig gedrocht, maar what else is new, het staat immers in Rotterdam).

Na een werkdagje in Amersfoort treinde ik met haar naar Rotterdam, namen we de metro naar het Wilhelminaplein en haalden we om 19.00 uur de kaartjes op. Dat je vervolgens een uur moet wachten op een nieuwbouwterrein omringd door restaurantjes die propvol zaten en Nieuwe Luxor-tarieven hanteren namen we maar voor lief. We namen de metro terug naar het centrum van de stad om de McDonald’s te plunderen (waar na 19.00 uur de toiletten niet meer beschikbaar zijn, zucht…).

Aardig stipt om 20.00 uur begon inderdaad een mooie voorstelling. Vooruit, het werd tijd dat ik die musical nu ook eens gezien had en ik heb me geen moment verveeld.

Om 23.15u was de voorstelling afgelopen en wrong iedereen zich door de uitgangen naar buiten. We namen een metrootje terug en namen om 23.44 de vertraagde Intercity van 23.28 naar Amsterdam Centraal, naar huis!

De verbazing kwam op toen we opeens het kopstation van Den Haag Centraal in reden. Daar hoort deze Intercity helemaal niet te komen. We bleven rustig zitten omdat er waarschijnlijk wel een reden voor was en anders horen we dat wel. Na een kwartier zette de trein zich weer in beweging en reed deze héél langzaam de nacht in.

Een paar kilometer rijden verder stonden we stil en blijkbaar op een rangeerterrein. Er was ook verder niemand meer in die trein! We liepen alle wagons op en neer, maar troffen niemand aan. Toen de verlichting werd gedimpt was het duidelijk: laten we maar even de politie bellen.

De spoorwegpolitie legde mij uit dat het zeer regelmatig voorkomt dat de NS nog passagiers in weggerangeerde treinen laat zitten. Grote fout van de NS, maar die zegt dan gewoon dat ze voortaan ‘wat beter zullen controleren’. Communiceren zou ook mooi zijn.

We stapten de trein maar uit via een zelfgeopende deur en liepen naar een hek waar een spoorwegpolitiewagen ons oppikte en terug naar Den Haag Centraal Station bracht. Met warme koffie in onze handen werd ons uitgelegd dat hier een aardige misser was gemaakt.

Om het goed te maken werd er geregeld dat we met een nachttrein naar Schiphol zouden worden gebracht en dat we vanaf Schiphol een taxi naar huis kregen. Op kosten van de NS. In opdracht van de Spoorwegpolitie. Pak die NS maar aan!

Eigenlijk maakte dit veel goed, want hierdoor kwam ik uiteindelijk om 3.00 uur ‘s nachts thuis. Om vervolgens ook even die vriendin te sms’en.

“Was leuke musical! Volgende keer gewoon in Amsterdam, ok?”

Tijd voor een lesje internet.

In tram 24

Afgelopen week tijdens een vergadering van Couchsurfing.com Ambassadeurs in Amsterdam werd het probleem opgeworpen. Het zou Sinterklaas absoluut niet lukken om een bezoek te brengen aan de wekelijkse kroegavond voor Couchsurfers (reizigers als gastheren en -vrouwen) in Café d’Oude Herbergh in Amsterdam.

Ik had al toegezegd voordat de vraag “Wil jij geen hulp-Sinterklaas zijn op pakjesavond?” volledig was uitgesproken.

En zo stond ik me gisteren om te kleden tot een echte hulp-Sinterklaas op een woonboot in het centrum van de stad. Samen met Zwarte Piet Arjen trokken we vervolgens door de straten en moesten we nog een stuk met de tram.

In tram 24 richting ‘t Spui vroeg de bijzonder aantrekkelijke conductrice niet naar de speciaal voor deze gelegenheid gereedgehouden roze strippenkaart, maar zette ze haar tram-microfoon open en begon ze te zingen: “Sinterklaas kapoentje, gooi wat in mijn schoentje…” zodat de hele tram meezong en klapte.

Sinterklaas moest eerlijk toegeven dat hij het daar een beetje warm van kreeg. Via ‘t Spui werd een verrassingsbezoek gebracht aan alle Couchsurfers die zich wekelijks verzamelen in de kroeg, werden er pakjes rondgedeeld en Engelstalige rijmpjes voorgelezen.

Ondertussen maakte Sint en Piet nog een klein rondje door de stad. Piet moest nog even naar de koffieshop en Sinterklaas wilde nog even een neut halen bij Café Zwart en Dansen bij Jansen voordat ze met z’n allen op de boot stapten richting Spanje.

Vooruit! Volgend jaar wéér!