Archief van januari 2009

Ik ben inmiddels over de helft van mijn geplande reistijd door Indochina, maar gelukkig voelt dat niet zo. In backpackers-tijd voelt het alsof ik al maanden onderweg ben. Het ene moment probeer ik te overleven in het verkeer van het drukke Saigon, maar een busrit van 8 uur later kan ik weer ademen in het dorpstadje Phnom Penh. In Phnom Penh kon ik overnachten in de villa van John-Paul, waar we – terwijl Obama president werd – heerlijk hebben zitten brainstormen over de ongekende hoeveelheid commerciële mogelijkheden die er zijn in deze omgeving. Wellicht krijgt dat nog een staartje! Lees de rest van dit bericht »

Inmiddels ben ik aangekomen in Saigon, ofwel Ho Chi Minh City, in Vietnam. Een enorme en heel rare stad. Enorm groot en iedereen, echt iedereen, rijdt hier op brommers. Dat maakt het wel iets minder prettig voor bezoekers die dat niet gewend zijn. Geloof me, ik ben nu mijn stem al kwijt door die lucht hier…

Na een korte brommer- en wandeltocht door de stad heb ik de boekingen gemaakt voor een tocht naar de Cu Chi tunnels van de Vietcong, net buiten de stad, en voor de bus terug naar Phnom Penh. Deze route is noodzakelijk om vervolgens weer verder te reizen naar Laos via de Mekong-rivier.

Tot de volgende internetverbinding!

Dit was wel de week van de moord en doodslag (het duistere en recente verleden van Cambodja) en kogels die letterlijk om de oren vlogen (zo schoot ik zelf ook eens met een AK47-machinegeweer). Een update van twee dagen in Phom Penh.

Van Siem Reap vaarde voer ik via het Tonle Sap-meer en de Tonle Sap-rivier naar de hoofdstad van Cambodja, Phnom Penh. Het was een tocht van zes uur met fantastische vergezichten over het water.

En bij aankomst klopte het: Phnom Penh het is inderdaad het Parijs van het Oosten, maar dan wel het Parijs van 1900. Lees de rest van dit bericht »

In Bangkok had ik verwacht in net zulke vieze, rumoerige en stinkende kamers te verblijven als Leonardo di Caprio deed in The Beach met de prijs die ik ervoor wilde betalen: zo goedkoop mogelijk.

Dus ik verwachte kamers met luchtroosters tussen de muren en het plafond, waarbij je de dronkenlap in de kamer naast je hoort zingen en waarbij je die Zweed enorm hoort trippen op drugs. Slapen doe je met oordopjes, ondertussen de kakkerlakken van je afslaand in een verschrikkelijk doorgezakt bed waarbij de matras na plaatsing nooit meer frisse lucht heeft gekend.

Maar het viel alleszins mee. Het Cozy Bangkok Place hostel was met zijn 5 euro voor een gedeelde kamer met stapelbedden echt cozy! Details waren uitgewerkt met lichtknopjes in betegelde muren met Aziatisch motief. Zelfs op de toiletten stond een bloem in een vaasje en waren de houten vloeren glanzend gelakt.

Wellicht heb ik geluk, dacht ik. Inmiddels zit ik nu in Cambodja en als je daar de verhalen over mag geloven…

“Travelers find the Cambodians amazingly hospitable. If you like adventure and don’t mind people waving guns in your face, this is the place to be. There are no Holiday Inns or Pizza Huts or McDonalds in Cambodia, and up-country you’ll most likely be the only foreigner around.” (Michael Buckley in Cambodia Handbook) Lees de rest van dit bericht »

Dat Angkor Wat, één van de oude hoofdsteden uit het Khmer-rijk, indrukwekkend zou zijn, wilde ik altijd wel geloven. Maar dat het zo’n indruk op me zou maken had ik niet verwacht. En terug in het hotel vind geen enkele foto meer mooi, na het zien van zo’n droomplek.

Morgen wéér vroeg op: ik ga met de boot van Siem Reap naar de hoofdstad Phnom Pen via het enorme Tonle Sap-meer.

Na het weekend te hebben doorgebracht in Bangkok, nam ik maandagavond de nachttrein naar Surin in het oosten van Thailand. Meer dan acht uur lang rammelde die trein mij heen en weer in de slaapcoupe en was ik best opgelucht toen ik gewekt werd toen we Surin naderde.

Rond half zes in de ochtend stond ik daar helemaal alleen op het treinstation en werd ik omringd door mensen die mij van alles aanboden. Het erge is dat Thai amper een woord Engels kennen en ik dus gewoon in het Nederlands tegen ze kon vertellen dat ik de goedkoopste lift wilde naar de Cambodjaanse grens. Nee, niet naar een dichtbijzijnd hotel, nee, ik hoef je zus niet te zien en nee, sorry, ik ga ook niet achterop je motor. En ondertussen was het best koud.

Uiteindelijk werd er via via een chauffeur opgebeld die mij voor 2000 baht naar de grens kon brengen. Dat is zo’n 40 euro, twee keer zoveel als de treinreis vanuit Bangkok mij gekost heeft. Maar afdingen heeft geen zin als je de enige toerist bent en de chauffeur uit bed gebeld wordt. Lees de rest van dit bericht »

Ze staat hier de hele dag te wokken en vlees en groente te snijden. Haar doofstomme hulpje kookt de rijst in de rijstkoker en haalt de tafels leeg en doet de afwas.

Een bord vol met rijst, groente en vlees voor nog geen euro. Het zicht op de keuken en het verkeer dat erachter raast krijg je er gratis bij.

Nog even rondkijken in Chinatown voordat ik vanavond in de slaaptrein naar Surin in Oost-Thailand vertrek. En dan is het een bus pakken (vinden) naar de grens met Cambodja (2 uur rijden), een visum krijgen aan de grens (20 dollar) die om 8.00 uur morgenochtend opent en afdingen bij de paar auto’s die bij de Cambodjaanse grens staan en toeristen naar Siem Reab rijden. Openbaar vervoer in Cambodja schijnt men nog niet te kennen.

Tot de volgende internetverbinding!

Alle upgeloade foto’s vind je op Flickr.

Omdat achtergrondfeitjes zo enorm ouderwets zijn!

• Wat is het heerlijk om niet meer echt uit te kunnen slapen op vakantie. Opeens wordt het te warm in bed.
• Ik slaap in het hostel niet onder een laken. Hier krijgt iedereen gewoon een joekel van een handdoek om onder te liggen.
• De airco op mijn kamer staat standaard op 25 graden. En dan nog voelt het koud als ik opeens de kamer binnenstap van buiten.
• ‘s Ochtends vroeg de straat op is ook een ervaring: alle inwoners staan langs de straat met hun offerwaar die ze de langslopende boeddhistische monniken aanbieden.
• De straten ruiken ‘s ochtends naar gecarameliseerde suiker. Althans, zolang de auto’s en hun uitlaatgassen nog niet domineren in de straten.
• Wat nou een wierookstokje? Nee, twintig wierookstokjes. Allemaal aansteken die handel!
• Die tien dagen dat in Bangkok het vliegveld afgesloten was hebben wel indruk gemaakt in de stad. Bedrijven die het moeten hebben van toerisme hebben wel even flink zitten tandenknarsen en nu nog zitten de hostel maar voor een kwart vol; terwijl dit hoogseizoen hoort te zijn.
• Die fietstocht door Bangkok was heel gaaf, maar eerlijk gezegd houd ik niet van die toeristische reisgroepjes. Want dit keer was er ook een Thaise gids, een dame, die heel vriendelijk het groepje Nederlanders (anderen fietsen niet voor de lol!) bij elkaar hield. “Wel achtelmekaal fietsen hool!”. Het ergste zijn de opmerkingen van de Djoser-reizigers op zo’n dag: ” Je hebt wel een heel andere leven he, als je als Thai geboren bent, nietwaar Wim?”, “Daar ligt gewoon iemand te slapen op straat!” en “Riet, geef jij die kinderen eens wat geld, ze vragen allemaal om 1 baht.”
• Handiger: ieder stoplicht geeft hier aan hoelang het nog rood is en hoe lang je nog groen licht kunt verwachten.
• Het lijkt alsof Thaise mensen ALTIJD aan het eten zijn. Of ze nu politie-agent zijn, taxi-chauffeur of kaartjes verkopen. Ze halen altijd ergens wel een hap eten tevoorschijn als ze bezig zijn met hun werk.
• Thaise vrouwen zijn helemaal niet zo knap als altijd beweerd wordt. Het is die enorme plak make-up waardoor ze wellicht wat meer opvallen.
• Als Thaise vrouwen niet aan het eten zijn (en zoals ik eerder meldde is dat best vaak) dan zijn ze met hun haar bezig of zijn ze de make-up aan het bijwerken.

Ik heb niet eerder zo’n ontspannen vlucht gehad. Het is dankzij de tussenstop in Cairo geen lange zit. Om twaalf uur ‘s middags ga ik moeiteloos door paspoortcontrole, ligt mijn tas al op de bagageband en hoef ik buiten maar vijf minuten te wachten op de shuttle bus die me naar het nabij het vliegveld gelegen busstation brengt.

Nu kan ik ook luxueus een taxi of een snelle bus naar het centrum van Bangkok nemen, maar als er een bus gaat die er anderhalf uur over doet om 30 kilometer af te leggen begint er altijd iets te kriebelen bij mij. Het is instappen, 24 baht (60 eurocent) betalen aan de dame die langsloopt en relaxed zitten terwijl die bus, aan de binnenkant aangekleed met talloze afbeeldingen van Boeddha en met een chauffeur die meezingt met Thaise popmuziek, in alle rust naar het centrum schommelt. Lees de rest van dit bericht »

Tijdens de fietstocht van Co van Kessel …

Tijdens de fietstocht door Bangkok rij ik hier door de ‘vergeten groene’ gebieden van het dorpse landelijke Bangkok. ‘n Glimlach hier, ‘n armzwaai daar, wat zijn die mensen hier toch aardig. Wat is het mooi en wat is die stad enorm groot!