Archief van maart 2009

Donderdag vloog ik van Ilulissat naar het internationale vliegveld van Groenland in Kangerlussuaq (zie afbeelding). Dat vliegveld bestaat uit een plak asfalt met enkele aaneengeschakelde cabines. Twee van de uitgangen noemen ze een Gate 1 en Gate 2, naast de souvenirwinkel en de taxfreeshop. Ik heb daar nog even een t-shirt gescoord, iets dat de laatste dag in Ilulissat niet meer lukte omdat een power failure kortsluiting had veroorzaakt in bijna ieder pin-apparaat…

Van Kangerlussuaq volgde de 5-uur durende vlucht naar Kopenhagen. Ik begin Air Greenland heel goed te vinden: ik heb nog nooit veel zoveel drank aangeboden gekregen. Ja joh, doe maar een gin-tonic. Lekker, die whisky. En een bacootje. Zeg, is dat Baileys? Wat? Gaan we zo al landen? Nee joh!

Ik had besloten om na Groenland enkele dagen Kopenhagen vast te plakken. Beetje rondslenteren door de stad en een beetje eten en drinken alhier. Ik probeer te achterhalen wat ik zo leuk vond na mijn eerste bezoek aan deze stad in 2001, maar ik kan het nog niet achterhalen.

Ik versta de mensen hier bijna, maar meestal zit ik er helemaal naast. Op straat werd ik gisteren aangesproken door een prostituee: “Hej skøde skat!” Wedden dat dat gewoon “he lekker ding” betekent?

Ik leer het wel. Tot maandag dan, dan ga ik weer naar huset huis.

Zondag, morgen, vlieg ik van Amsterdam naar Kopenhagen. Na een overnachting in een hotel op het vliegveld vlieg ik maandag verder naar het vlekje Aasiaat aan de westkust van Groenland.

Hier stap ik aan boord van een helikopter naar het dorpje Qeqertarsauq op Disko Eiland (en dan heb ik ook direct de meest makkelijke naam gehad).

Het worden 10 dagen van eindeloze vergezichten en hondesleetochten, ver van de beschaafde wereld. De nachten zullen kraakhelder en koud zijn. Ik zal ontelbaar veel sterren zien in de nacht, ik ga enorme ijsbergen voorbij zien drijven. Ik zal iedere nacht blaffende honden horen en het ijzer van de sleeën zal over het ijs schrapen als ik via de bevroren fjorden een bezoek breng aan de Inuit-bevolking. Ik zal genieten.

De voornaamste kleding om buiten te dragen zal uit enkel zeehondenhuid bestaan, omdat de mensheid nog niets anders heeft kunnen maken dat zo goed de kou kan trotseren. En koud is het: overdag een frisse -18 en ‘s nachts een kleine -30 graden Celcius.

Na drie nachten op het vulkanische Disko Eiland zal ik met de helikopter naar het vaste land vliegen, naar Ilulissat (dat IJsbergen betekent in het Kalaallisut, de taal van de Groenlandse Inuit). Men zegt dat alleen al deze de helikoptervlucht onvergetelijk zal zijn. Voor de rest van je leven.

Het kleine stadje Ilulissat (5072 inwoners) ligt vlak aan de mond van de nabijgelegen gletsjer. Op de bovenste satellietfoto is deze ijsrivier te zien als een horizontaal streepje.

Ilulissat herbergt een hotel, een restaurant en een heus museum (en natuurlijk een supermarkt en een gemeentehuis en een kerk). Nabij het museum zijn de uitgravingen te zien uit de periode dat de eerste Paleo-eskimo’s het land bevolkten.

Interessant, maar je blijft zo slechts een stipje op een kaart, dachten ze in Groenland waarschijnlijk. Dus kwamen ze met een idee: als we nu Ilulissat samenvoegen met de nabijgelegen gemeentes Aasiaat, Ilulissat, Kangaatsiaq, Qaanaaq, Qasigiannguit, Qeqertarsuaq, Uummannaq en Upernavik, dan is deze nieuwe stad 660.000 vierkante kilometer groot en daarmee veruit de grootste gemeente ter wereld (groter dan New York en groter dan ieder Europees land, met uitzondering van Rusland). Sinds 1 januari jongstleden heet deze nieuwe gemeente Qaasuitsup en heeft het rond 18.000 inwoners. Eat that, zullen ze in Groenland wel gedacht hebben.

En over eten gesproken: dat wordt ook even aanpassen. De Schijf van Vijf moet ik maar snel vergeten: men eet hier vlees of vis (rauw, gerookt of gedroogd) en drinkt vet van alles wat langskomt: walvissen, zeehonden, ijsberen, haaien, schollen en kabeljauw. Ik hoop natuurlijk ook enkele van deze etenswaardigheden in levende lijven te kunnen spotten als ik een tocht op de sneeuwscooter maak.

Op 27 maart kom ik weer terug naar huis, waar het dan voor mijn gevoel tropisch warm zal zijn. Hopelijk heb ik dan geheugenkaarten vol met koude foto’s en een hoofd vol mooie verhalen. Want die moeten dan nodig geschreven worden.

Er gaat een minilaptop mee, maar ik heb geen idee wat ik daar aan internetcommunicatie kan verwachten. Als berichtgeving vanuit Groenland niet lukt, dan is het hier ook eens rustig.

De foto’s van deze reis kunnen inmiddels bekeken worden op Flickr.

Ik ben nog een vervolg verplicht op mijn verblijf in Vietnam, want ik bleef niet enkel in Hanoi. Via het backpackershostel waarin ik verbleef (naast 130 andere reizigers) kocht ik de buskaart naar de Baai van Halong waar ik een nacht zou doorbrengen in de Golf van Tonkin op een heuse junk, zo’n joekel van een Chinees zeilschip.

Het verhaal gaat dat de Heavenly Grandfather, de maker van alles zoals de Chinezen dat geloven, een Moederdraak en haar kinderen naar de aarde stuurde om de inwoners van Vietnam te beschermen tegen aanvallen van zeerovers. Toen de draken op aarde landden lieten ze een spoor van juwelen achter, die veranderden in duizenden kleine, zandstenen eilanden. Deze eilanden vormden vervolgens een berschermende ‘muur’ in de Golf van Tonkin.

En met dergelijke legendes in het achterhoofd kan ik een bezoek aan de magische baai, Halong Bay, niet overslaan.

Na een busrit van meer dan drie uur – eerst door het never-ever-filevrije Hanoi, dan over vage snelwegen richting de kust – kom ik aan in de chaotische haven van Halong Bay.

Omdat mijn gezelschap uit een groep jonge backpackers van het hostel bestaat, omringd door een enorme warboel van vele andere toeristen en Vietnamezen, lijkt het de gids die ons begeleid wel verrekte handig om een duidelijk onderscheid aan te brengen. Hij deelt enorme Mexicaanse sombrero‘s uit met alle kleuren van de regenboog.

De Australiërs zetten met de grootste lol die hoed op, Britten doen eerst hun haar goed. De Nederlanders zijn er zo uit te pikken: die weigeren zo’n raar hoedje op te zetten. Ben je mal! En zo kom ik erachter dat er nog een Nederlander aan boord is! Twee personen weigeren een sombrero op te zetten. Wij weten zonder hoed ook wel tot welke ‘groep’ wij horen.

Na een half uurtje wachten op toestemming en andere onduidelijkheden (in Zuidoost-Azië moet je trouwens altijd geduld hebben en zeker tijd genoeg om ergens op te wachten) mogen we onze junk opzoeken.

Iedereen krijgt een slaapkamer toegewezen en dumpt daar zijn spullen. Nog geen half uur later vertrekt het het Chinese zeilschip de haven van Baylong richting de vele zandstenen bergen die inderdaad her en der neergezet lijken.

Met slechts het geluid van de motor op de achtergrond waan ik mij hier door een droomlandschap dat ze zelfs in de Efteling niet zo mooi zouden kunnen nabootsen.

Na een uur wordt het anker te water gelaten en stappen we uit bij een drijvend dorpje, waar we in de kayakken stappen om het gebied eens laag bij het water te verkennen. We peddelen om de bergketens heen, door smalle grotten en komen in prachtige binnenmeren terecht waar enkel de adelaar hoog boven ons voor geluid zorgt.

De mensen die op de drijvende dorpjes wonen leven van de visvangst en de supermarktwaar die ze met hun bootjes aan de voorbijkomende schepen te verkopen. Terug aan boord van de junk komt wel ieder half uur zo’n aktief smekende, drijvende supermarktvrouw voorbij gepeddeld, schreeuwend om aandacht. Wodka! Oreos! CocaCola!

Als ‘s avonds de zon langzaam ondergaat is het genieten. Iemands iPod zorgt voor muziek en er worden inderdaad flessen wodka geopend. Australische medereizigers, veelal studenten op spring break die het warme land verlieten om hier verkoeling te zoeken, beginnen direct aan drinking games. Alsof je niet gewoon kan genieten van al dit moois om je heen met een borrel in de hand.

Een dag later is het alweer afgelopen. Na een ontbijt aan boord, wat zwemmen rond het schip, wordt het anker weer gehesen en wordt de tocht terug naar de haven ingezet.

De jongste reizigers hebben allemaal een kater, de meer volwassenen genieten van het uitzicht en de zon.

Natuurlijk zien we er allemaal op tegen drie uur durende busreis terug naar Hanoi die de terugkeer naar de samenleving weer aankondigt, na zo’n hemels verblijf op het water van de Golf van Tonkin.

Dit verhaal werd tevens gepubliceerd in Volkskrant Reizen op 14 maart 2009.

Vanavond de show We moeten praten van Veldhuis & Kemper gezien. Geweldig. Genoten. Zoetsappig. Pittig. Mannelijk. Vrouwelijk. Theáter!

Afijn, het was heerlijk.

Hier, een hapje dan:

Wat doet een zelfstandige zonder personeel, die de hele dag doorbrengt in een huiskamerkantoor achter een verre van arbo-verantwoord bureau, nee, een simpele IKEA-tafel? Die bovendien geen geld wil uitgeven aan veel te dure sportscholen? Zo’n zelfstandige gaat, als het even kan… rennen. Hardlopen.

En dat doet die zelfstandige in gezelschap van Evy. Evy is een Vlaamse dame die een heel renprogramma aan elkaar praat en deejay’t. Die zo nu en dan tegen je zegt: “Kom op, je kunt het” of “Wat ben jij goed bezig, zeg” of “Weet je dat je al op de helft bent”.

Evy heeft zowat heel Vlaanderen aan het sporten gekregen, en werd een ware hype. Zo’n hype dat haar podcast-lessen amper meer te downloaden zijn. Vlaanderen werd blijkbaar te fit.

Nu ben ik niet zo van de hypes, maar rennen met Evy is toch wel erg leuk. Je hoeft zelf geen muziek uit te zoeken, je hoort zo nu en dan dat je het o zo goed doet en als je wilt wandelen (‘even op adem komen hoor’), dan kun je dat doen zonder al te groot schuldgevoel want Evy zegt immers dat het mag.

Je kunt nu alle podcasts van Evy downloaden met een torrentprogramma (dat je downloads direct deelt met anderen, waardoor alles supersnel gaat) via deze link: Alle lessen van Start to run (gepresenteerd door Evy Gruyaert) in mp3-formaat. Zowel de lessen van 1 tot 5 km als die van 5 tot 10 km zijn inbegrepen.

embedded by Embedded Video

vimeo Direkt

Met andere woorden: die wil ik ook! Al zal het gewicht (9,5 kg) even wennen zijn en dat je enkel kan afdalen en remmen maakt het moeilijk om te oefenen in Nederland…

“Maar Nederland heeft toch geen bergen?”
Maar dan nog!

Geproduceerd in opdracht van de Dierenbescherming Amsterdam.