Ik ben nog een vervolg verplicht op mijn verblijf in Vietnam, want ik bleef niet enkel in Hanoi. Via het backpackershostel waarin ik verbleef (naast 130 andere reizigers) kocht ik de buskaart naar de Baai van Halong waar ik een nacht zou doorbrengen in de Golf van Tonkin op een heuse junk, zo’n joekel van een Chinees zeilschip.

Het verhaal gaat dat de Heavenly Grandfather, de maker van alles zoals de Chinezen dat geloven, een Moederdraak en haar kinderen naar de aarde stuurde om de inwoners van Vietnam te beschermen tegen aanvallen van zeerovers. Toen de draken op aarde landden lieten ze een spoor van juwelen achter, die veranderden in duizenden kleine, zandstenen eilanden. Deze eilanden vormden vervolgens een berschermende ‘muur’ in de Golf van Tonkin.

En met dergelijke legendes in het achterhoofd kan ik een bezoek aan de magische baai, Halong Bay, niet overslaan.

Na een busrit van meer dan drie uur – eerst door het never-ever-filevrije Hanoi, dan over vage snelwegen richting de kust – kom ik aan in de chaotische haven van Halong Bay.

Omdat mijn gezelschap uit een groep jonge backpackers van het hostel bestaat, omringd door een enorme warboel van vele andere toeristen en Vietnamezen, lijkt het de gids die ons begeleid wel verrekte handig om een duidelijk onderscheid aan te brengen. Hij deelt enorme Mexicaanse sombrero‘s uit met alle kleuren van de regenboog.

De Australiërs zetten met de grootste lol die hoed op, Britten doen eerst hun haar goed. De Nederlanders zijn er zo uit te pikken: die weigeren zo’n raar hoedje op te zetten. Ben je mal! En zo kom ik erachter dat er nog een Nederlander aan boord is! Twee personen weigeren een sombrero op te zetten. Wij weten zonder hoed ook wel tot welke ‘groep’ wij horen.

Na een half uurtje wachten op toestemming en andere onduidelijkheden (in Zuidoost-Azië moet je trouwens altijd geduld hebben en zeker tijd genoeg om ergens op te wachten) mogen we onze junk opzoeken.

Iedereen krijgt een slaapkamer toegewezen en dumpt daar zijn spullen. Nog geen half uur later vertrekt het het Chinese zeilschip de haven van Baylong richting de vele zandstenen bergen die inderdaad her en der neergezet lijken.

Met slechts het geluid van de motor op de achtergrond waan ik mij hier door een droomlandschap dat ze zelfs in de Efteling niet zo mooi zouden kunnen nabootsen.

Na een uur wordt het anker te water gelaten en stappen we uit bij een drijvend dorpje, waar we in de kayakken stappen om het gebied eens laag bij het water te verkennen. We peddelen om de bergketens heen, door smalle grotten en komen in prachtige binnenmeren terecht waar enkel de adelaar hoog boven ons voor geluid zorgt.

De mensen die op de drijvende dorpjes wonen leven van de visvangst en de supermarktwaar die ze met hun bootjes aan de voorbijkomende schepen te verkopen. Terug aan boord van de junk komt wel ieder half uur zo’n aktief smekende, drijvende supermarktvrouw voorbij gepeddeld, schreeuwend om aandacht. Wodka! Oreos! CocaCola!

Als ‘s avonds de zon langzaam ondergaat is het genieten. Iemands iPod zorgt voor muziek en er worden inderdaad flessen wodka geopend. Australische medereizigers, veelal studenten op spring break die het warme land verlieten om hier verkoeling te zoeken, beginnen direct aan drinking games. Alsof je niet gewoon kan genieten van al dit moois om je heen met een borrel in de hand.

Een dag later is het alweer afgelopen. Na een ontbijt aan boord, wat zwemmen rond het schip, wordt het anker weer gehesen en wordt de tocht terug naar de haven ingezet.

De jongste reizigers hebben allemaal een kater, de meer volwassenen genieten van het uitzicht en de zon.

Natuurlijk zien we er allemaal op tegen drie uur durende busreis terug naar Hanoi die de terugkeer naar de samenleving weer aankondigt, na zo’n hemels verblijf op het water van de Golf van Tonkin.

Dit verhaal werd tevens gepubliceerd in Volkskrant Reizen op 14 maart 2009.