Archief van ‘Blog’ Category

Geen nieuw bericht meer sinds 15 maart 2011. Dat is meer dan een jaar geleden.

Vroeger klaagde ik op bloggers die hun site niet minstens twéé keer per dag verversten met nieuw materiaal. Prutsers.
En nu hang ik hier zelf…

Een snelle update dan:

• op 14 april 2011 nam ik officieel The Flicks Community Movie House over in Phnom Penh, Cambodia, een klein, gezellig filmhuis voor de expat-gemeenschap; het haalde de Britse krant The Daily Telegraph met Expat’s fundraising saves Phnom Penh cinema;
• de website www.theflicks-cambodia.com ging online en wekelijks ging er een filmschema de deur uit;
• journaliste Gabrielle Yetter schreef Ramon Flicks the Switch on Phnom Penh movies;
• in juli vorig jaar verruilde ik mijn riante paleisje voor het appartement onder het filmhuis. Kleiner, maar veel fijner’
• in september nam ik de online eventementengids www.ladypenh.com over (Lady Penh is de oprichtster van Phnom Penh), de website levert de expat gemeenschap een volledig beeld van de dagelijkse evenementen in de stad op één pagina;
• op 14 oktober loste ik alle micro-kredieten af die de supporters van het filmhuis mij hadden geleend. Een totaal van $2192,21 aan donaties werd overgemaakt aan Kiva.org
• in december werd ik de uitgever van de wekelijkse eventengids THIS WEEK met een oplage van 3.000 stuks, de eerste uitgave ooit die men vertelt wat er in de stad staat te gebeuren, “brought to you by LadyPenh.com”;
• Latitudes.net publiceerde het verhaal  Zwolle to Phnom Penh door Gabrielle Yetter;
• op 5 december was ik de officiële Nederlandse Sinterklaas in Phnom Penh; een week eerder was ik ook één van de Zwarte Pieten;
• het Cambodjaanse zakenblad Economics Today Magazine schreef A Portrait of a Serial Entrepreneur;
• ik wees het smekende verzoek af om één van de Bekende Nederlanders te zijn in een nieuw avontuurlijke realityshow van SBS waar men gaat schatzoeken in Thailand;
• in januari 2012 brak het filmhuis een record en ontving het 400 bezoekers in één week, dat is gemiddeld 22 bezoekers pèr film.
• ik ga me concentreren in de productie van een heuse eigen roman, met de werktitel Morgen ben ik weg. Te verschijnen in 2014, dat wel;
• mijn rooie kater Piri Piri, meegenomen uit Nederland, kreeg er een vriendinnetje bij in de vorm van de twee-maanden oude Twinkle;
• de Nieuwe Revu noemde mij als voorbeeld in een artikel met 5 Gouden Tips om 2012 zonder banken te kunnen (financiële banken, dat wel);
• in februari werd er een 20m2 balkon / terras aangebouwd bij The Flicks;
• in maart begon de constructie van een tweede filmzaal boven een restaurant in het centrum van de stad;
• op 1 april, geen grap, openden de deuren van The Flicks 2 @ The Empire, een tweede filmzaal boven restaurant The Empire in het centrum van de stad. Movie lovers have new Riverside venue schreef de Phnom Penh Post.
• deze maand verscheen er een interview met mij in Azië Magazine.

En wat volgt er nu? Geen idee, maar je snapt dat ik helemaal geaard ben in Cambodja en ik het nog steeds een geweldig land vind op leuke dingen te doen.

Een van de mooiste ervaringen in Phnom Penh is eigenlijk ook weer een doodgewone ervaring. Het is de bioscoop. Verwacht hierbij niet zo’n groot multiplex bioscoopbunker zoals ze in Nederland kunnen zijn, maar denk dan aan een huisje.

De enige bioscoop in de stad, die zich richt op westerse blockbusters, art house films en de goede klassiekers, is The Flicks. Als je arriveert loop je via een nauwe trap naar de eerste verdieping, vervolgens een lange gang door en dan eindig je bij de bar waar altijd wel iemand je begroet. Daar betaal je de toegang tot de film en eventueel je drank en popcorn, want dat hoor er natuurlijk bij. Naast die lange gang bevindt zich de filmzaal.

En ook hier: geen bioscoopstoelen. Nee, alles is wat simpeler, dat wel. Je ligt of op zeer comfortabele grote kussens of zit in de achterste rijen van rotanbankjes met kusjes, kijkend naar dat 5 meter brede scherm met donders goed geluid.

Al sinds mijn eerste bezoek aan The Flicks was ik verliefd. De simpelheid, het feit dat het met zo veel liefde georganiseerd wordt door filmliefhebbers, deed mij zelfs denken om ook zoiets op te zetten.

En toen kwam vorige week het bericht naar buiten dat The Flicks gaat sluiten.

Sadly we are moving on from The Flicks and will be closing our cinema. It’s great fun and you get to meet an amazing bunch of people from all walks of life, and we will miss it very much.

Het huidige stel kan het filmhuis niet meer runnen vanwege andere verplichtingen (echte banen). En dan houdt het voor hen op.

Zoiets gaat dus knagen bij mij, he. Heel simpel. Dat kan niet. Dat mag niet. Etcetera. En na een uitvoerig gesprek met het stel dat momenteel de tent runt bleek dat het niet eens zo’n raar idee zou zijn om The Flicks over te nemen.

Maar kom eens op met zo’n zak geld die je daarvoor nodig hebt. Zeker als je alle apparatuur erbij bedenkt. En de borg voor de huur. Dat kan ik nooit zo even op tafel leggen. En daarom bedacht ik het afgelopen weekend het idee voor een microkrediet-actie. Als al mijn Twitter-volgers en Facebook-vrienden mij 10 euro kunnen lenen, ben ik al klaar. En het is een lening, dus na 6 maanden krijg je het weer terug.

En je kan nu zelfs kiezen om je lening om te zetten tot een eenmalige donatie. Na 6 maanden wordt het een microkrediet op Kiva.org, een wereldwijde organisatie die kleine ondernemers helpt aan microkredieten. Een uitstekend goed doel dus!

Dus kijk even in je eigen portemonnee en tel of je een tientje kan missen. Of iets meer. Kijk vervolgens op http://www.timetohelp.me, de site die ik hiervoor opgezet heb. Alvast bedankt!

De teller staat nu op:

Bij de ingang van het bouwterrein stond een man. Het leek alsof hij ergens op wachtte. Maar hij kon ook de opzichter zijn. In Cambodja is er namelijk weinig verschil in wachten en werken.

Ik vroeg hem in het Engels iets over het gebouw in aanbouw. Maar dat begreep hij niet. Hij lachte verlegen enkele lelijke tanden bloot.

Ik heb inmiddels geleerd dat ik hier Simpel Engels moet spreken. Geen moeilijk woorden, geen tijdsgebruik, maar simpel: “New building is big?” Plus gebaren van grootte. Ik wilde weten hoe hoog dit gebouw wordt als het klaar is. Vraag dat maar eens aan een Cambodjaan die dus geen Engels spreekt. Lees de rest van dit bericht »

In het AD van 23 november 2010. Klik op afbeelding voor een grotere versie.

Met dank aan Vincent Wever.

Vanaf 19 oktober woon ik definitief in Phnom Penh, Cambodja. In een kast van een huis met vier slaapkamers (in het kaartje links woon ik onder de letter “e” van Phnom Penh). Maar er moest nog wel het een en ander gebeuren. Bij de lokale internetprovider Ezecom regelde ik een 512 mbps internetverbinding (binnen een dag gerealiseerd!) en middels een Wimax-antenne op het dak ontvang ik in het hele huis draadloos breedband internet. 20 keer zo snel als de oude verbinding van de vorige huurster van het huis en dat is toch wel ideaal. Het had ook een kostenplaatje: $100 per maand. Maar dat wist ik vooraf al; dergelijke luxe kost wat in Cambodja.

Ik had ook een tafel nodig om aan te werken. Die werd voor $40 aangeschaft in een tweedehands-meubelzaak. Achterop de tuktuk en in de woonkamer dat ding.

Welk werk? Juist, precies hetzelfde freelance werk als ik in Nederland deed: schrijven, fotografie, tours en marketing. Alleen hoefde ik geen +€2500 per maand meer te verdienen zoals in Nederland; met $1000 per maand zou ik al genoeg hebben om de huur te betalen en rond te komen (let wel, dankzij mijn offshore bankrekening betaal ik geen inkomstenbelasting meer). Dus hoef ik ook niet meer zo hard en veel te werken en blijft er meer tijd over om te genieten.
Lees de rest van dit bericht »

De Stoppelenburgjes die een dagje naar het strand gaan ten zuiden van Yogjakarta, je moet er maar tegen kunnen. En tegen de brandblaren na afloop, geloof mij!

We zien onderweg de Merapi-vulkaan roken en eindigen uiteindelijk bij het mooie hotel direct náást de Burubudur, het grootste Boeddhistische bouwwerk ter wereld. Maar die wordt in het volgende filmpje pas beklommen, wordt vervolgd dus…

Wederom zonder extra soundtrack en opsmuk, gewoon puur zoals het was.

Bekijk alle andere filmpjes over deze Indonesië-reis hier.

Is het leuk, een maand door Indonesië trekken? Ja!

Broer en ik nemen in deze video de trein van Bandunk naar Yogjakarta, waar we probéren te CouchSurfen in een studentenhuis maar uiteindeijk toch voor de iets schonere Presidential Suite van een hotel kiezen, stappen we in de fietstaxi naar de supermarkt (boodschappen doen is maar versneld afgewerkt – dat was eigenlijk best saai), worden we dronken van de rum in een Islamitisch land, bezoeken we de zilversmit (Yogjakarta is bekend om z’n zilverwerk) en bezoeken we uiteindelijk het 9e eeuwe Hindoestaanse tempelcomplex de Prambaran (dat door de aardbeving in mei 2006 verschrikkelijk werd beschadigd, helaas).

Wederom zonder extra soundtrack en opsmuk, gewoon puur zoals het was.

Bekijk alle andere filmpjes over deze Indonesië-reis hier.

In de komende bijna twaalf minuten reizen broer en ik vanaf het Indonesische stadje Bogor
door het binnenland van het eiland Java, zien we hoe wajangpoppen gemaakt worden, staan we onder een waterval, verblijven we in een homestay van enkel bamboe, drinken we uit een kokosnoot, beklimmen we uiteindelijke de Papandayan-vulkaan die in november 2002 explodeerde en de omgeving vernietigde en bezoeken we een traditioneel Javanees dorpje.

Wederom zonder extra soundtrack en opsmuk, gewoon puur zoals het was.

Bekijk alle andere filmpjes over deze Indonesië-reis hier.

Als je ooit een maandje op vakantie gaat door Indonesië en je komt thuis met 7 uur aan zelf-geschoten video, dan kan ik je nu vertellen dat je mogelijk meer dan twee jaar bezig bent om dat eens rustig om te zetten in een leuk filmpje voor thuis op de bank. Want die 7 uur filmmateriaal is leuk, maar niemand wil met je meekijken.

Dus bij deze is het weer eens tijd voor een update, het vervolg op de eerdere delen! Ditmaal zonder extra soundtrack, gewoon puur zoals het was.

Na het bezoek aan de westkust van Java gingen broer en ik richting Bogor, waar we in het luxueuze Safari Hotel overnachten en ook zelf maar eens op safari gingen. Let hier op de speciaal gecamoufleerde safari-bus, zie hoe Indonesiërs gewezen worden op het belang van hun natuur-behoud, volg een sessie olifantenknuffelen door twee Stoppelenburgjes en zie de grootste botanische tuin ter wereld.

Bekijk alle andere filmpjes over deze Indonesië-reis hier.

Afgelopen week was ik gevraagd om te fotograferen op de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht. Mariana Fernandes uit Portugal leidde daar een klas waarin het ontwikkelen van nieuwe kleding van tweedehands kleding centraal stond.

Het model is Sarah Jane de Basagoiti.
Gefotografeerd met mijn Sony DSLR-A350 in de studio van de universiteit.

Klik hier voor de gehele reportage.

Bij een verhuizing hoort inpakken. Maar ook herinneringen. Dit wordt voor mij een herinnering hoe het was bij mij in huis. Het zicht vanaf mijn bank. En dan gaat het inpakken nu beginnen…