Archief van ‘Publicaties’ Category

Ik begrijp niet waarom er op Twitter zoveel mensen zijn die zóveel anderen “volgen”, tenzij hun uiteindelijke doel is dat mensen hen terugvolgen om zo hun eigen aantal volgers op te krikken.

Heb je geen idéé wat Twitter is en waar ik het hier over heb, sla dan dit bericht volledig over.

Iedere keer als er weer zo’n gesjeesde marketingsensatie met stropdas en tandpasta-reclame-glimlach op zijn avatar opduikt onder mijn volgers (in dit geval op mijn Engelstalige account), vraag ik me af wat ze in hemelsnaam met mij moeten. En meestal volgen ze al meer dan 35.342 mensen. En worden ze gevolgd door 32.342 anderen.

Het zijn nog net geen piemelzuigende Britney-robots die mij naar websites met mooie plaatjes van lieve meisjes willen lokken, maar ik zit niet op dergelijke types te wachten. Niet op mijn twitter!

En zo raakte ik in gesprek met Chris Harrington, die vorig jaar een PR-campagne deed voor Steve Wozniak (mede-oprichter van Apple). Hij werd daardoor in de schijnwerpers van Twitter gezet. Twitter raadde mensen aan om @chrisharrington te volgen (als in recommendations), hij haalde de koppen van grote kranten en werd benaderd door veel tv-programma’s en tijdschriften. Het aantal volgers op zijn twitter-account groeide met 5.000 nieuwe volgers per dag. Lees de rest van dit bericht »

‘Hoelang heb je er nu al last van?’ vraagt mijn huisarts aan mij. Ik zit in zijn praktijk. Voor de derde keer deze maand.
‘Een maandje of twee. Alleen de laatste twee weken is het groter geworden.’
‘Zo maar? Ik bedoel, zie je het gebeuren of wordt je ‘s ochtends wakker en is het groter?’
‘Het lijkt iedere keer maar groter te worden als ik in de spiegel kijk.’

De arts kijkt naar me, vervolgens naar het computerscherm voor hem. Alsof daar iets anders op te zien is dan de aantekeningen die hij de afgelopen weken heeft ingevoerd. Alsof hij nu wacht op de juiste behandelresultaten van Google. Maar er gebeurt niets.

‘Als je er echt last van heb, kan ik het wegsnijden. Maar dan garandeer ik je dat er een mooi litteken komt. En dat wil je wellicht niet echt op die plek.’

Ik slik. Ik hou al niet van naalden en zeker geen snijwerkzaamheden aan mijn eigen lichaam. Afblijven! Is van mij!
Maar ik heb er inderdaad last van. Lees de rest van dit bericht »

Anderhalf uur heb ik er over gedaan om hier te komen. Anderhalf uur om vanuit de hoofdstad naar dit boerenland af te reizen.

En weet je? Ik vind het hier stinken! Het stinkt hier in dit dorp nog net zo erg als de laatste keer dat ik er was. Het is de geur van rotte en vertrapte kakkerlakken, een lucht die ik waarschijnlijk pas weer uit mijn longen krijg wanneer ik het vanavond wegspoel met een sixpack Amstel en ik daarna een joint opsteek.

Want dat vind ik nodig, na een bezoek aan Rotterdam. Ik vind het maar een vervelende stad. Het is dat ik er enorm veel geld voor krijg om hier te staan, anders had ik het nooit gedaan.

Ik kom uit Amsterdam, dat is pas een echte stad. Eigenlijk is alles buiten 020 gewoon een provincie. Deze armoedige provincie hier wordt Randstad genoemd, maar waarom laten ze die hele Randstad niet gewoon onder water lopen, dan zijn we overal vanaf en dan begint Nederland misschien weer een beetje op Nederland te lijken.
Al die havens en fabrieken, en dan die stinklucht uit Pernis, het is niet te harden. Mensen wonen hier nota bene in betonnen dozen: echt helemaal te afschuwelijk voor woorden. Zeker als je het vergelijkt met die gezellige en knusse grachtjes van Amsterdam. Het is gewoon een fout dorp, heel dat Rotterdam hier.

Een kutdorp, met kutinwoners en een kutmentaliteit en een ranzige kutkakkerlakkenstank. En een kutvoetbalelftal.

Zelfs op weg hiernaar toe viel het me op hoe bedroevend het hier is. Overal lopen bejaarden of skinheads, en als die er niet zijn dan zijn het wel ‘stoer’ kijkende Marokkanen of Turken in groepjes, of ‘stoer’ kijkend wit tuig in groepjes, of ‘stoer’ kijkende wiggers.

En dan ook altijd die chagrijnige kankerende echte Rotterdammers, of van dat afgrijselijke winkelende publiek.

Kortom, voor mij is Rotterdam een kutstad!

Laat mij dit toelichten:

Voor mij is Rotterdam de anus van Nederland, een anus met aambeien, een anus die zo vaak gepenetreerd en opengescheurd is dat de barsten er instaan, een anus die bruin aangekoekt is, een anus waar zelfs de grootste homo van Feyenoord zijn lul nog niet zou willen instoppen.

Een mengelmoes van misvormden, beschetenen en zwakzinnigen.
Weet je, alles in Rotterdam is poep.

Ik hoef hier maar in het publiek te kijken en ik zie er het bewijs van.

En mensen laten we nou eerlijk zijn.. Rotterdam is gewoon een lelijke betonnen kutstad waar driekwart van de bevolking er uitziet alsof ze poep-lepra heeft.

De tippelzone is gesloten en nu lopen de heroinehoeren los door de stad, niet dat het opvalt want alle Rotterdamse vrouwen zijn …, en alle Rotterdamse mannen zijn kakkerlakken, door de plee spoelen dat hele pokkedorp! Of alsnog helemaal platbombarderen..!

EN STEEK DE KUIP MAAR IN DE FIK!
Eigenlijk moeten ze gewoon meer Bokito’s loslaten, dat was nog eens een goeie zet van Blijdorp. Jammer dat het niet helemaal goed verliep, maar volgende keer moeten ze het grondiger aanpakken.

Gewoon tien van die beesten het centrum van de stad insturen, nadat ze eerst een maand niets te eten hebben gekregen.

Vervolgens gek maken met de geur van bloed, er zijn vast wel even een paar lelijke, nutteloze kutRotterdammers die je daarvoor kunt laten slachten, en ze dan in de binnenstad hun gang laten gaan.

Dat ze dan alles opvreten wat ze tegenkomen. Weg met al die lelijke en stinkende dorpelingen met hun zogenaamde skyline en mislukte voetbalclub.

Stuk voor stuk worden ze uitgeroeid door de Bokito’s, en die planten zich vervolgens voort tot ze de rechtmatige inwoners van deze kutstad worden. Het zal een hele verbetering zijn. En het zal meteen een stuk frisser ruiken ook.

Zet dan ook meteen een paar Bokito’s in de Kuip, niemand ziet toch het verschil met die manke poepapen die er nu rondrennen.
EN STEEK DAARNA DIE FUCKING KUIP MAAR IN DE FIK!!

Donderdagmiddag 5 juni werd in het huis van de uitgeverij Foreign Media Books te Amsterdam de verhalenbundel Fasten your seat belt! officieel gepresenteerd.

De acquirerend redacteur nam het woord, ik vertelde kort hoe het boek tot stand gekomen is en volgens mij – het was warm daar – heb ik alle medewerkers hartelijk bedankt. Het kan ook zijn dat ik dat laatste vergeten ben omdat ik van de hoogspanning enkele flesjes warm bier had genuttigd.

Al met al was het geslaagd en zijn nu ook alle auteurs voor het eerst elkaars verhalen aan het lezen. Eigenlijk ben ik wel benieuwd naar hun reacties. Zeker omdat het mijn eerste samenstelling is en omdat ik inmiddels weer ideeën heb voor wellicht een volgende bundel…

Van links naar rechts: Menno Nicolai, Judith Visser, Stéphanie de Geus, Susan Smit, Bianca Boer, Arjen Lubach, ikzelf achteraan, Siska Mulder, Ricus van de Coevering, Niels Carels en Murat Isik, wiens vriendin de foto maakte.

Het behoeft geen enkele introductie meer. Ik heb al mijn honderden hyves-vriendjes netjes gespamd en bijna al mijn mailcontacten een mail gestuurd. Het nieuws is: Vanaf heden ligt de nieuwe Nederlandse verhalenbundel Fasten your seat belt! in de boekhandel.

Update: Enkel nog verkrijgbaar als tweedehands artikel.

In de jaarlijkse stapels van vakantieverhalenboeken is dit een bijzondere uitzondering, aangezien de verhalen niet gaan over gebeurtenissen òp de bestemming van de vakantie, maar over taferelen rond vliegen met het vliegtuig.

Sommige mensen vinden het eng, anderen verheugen zich erop. De spanning vooraf, de hectiek van de luchthaven, het opstijgen en dalen. Twintig jonge, Nederlandse schrijvers werden uitgenodigd om er een nieuw, sprankelijk en verrassend verhaal over te schrijven.

Eind vorig jaar liep ik rond op Schiphol en het viel het me op dat er geen enkele bundel bestond die verhaalde over vliegen. Ik schreef veel auteurs aan, deed online oproepen en nodigde iedere geïnteresseerde uit om een verhaal te schrijven met slechts één richting: reizen met het vliegtuig.

De reacties waren overweldigend en uitgeverij Trademark, onderdeel van Foreign Media Books, wierp zich op als uitgever die er een prachtige verzameling verhalen in zag, ideaal voor de zomermaanden.

De bundel bevat gloednieuwe verhalen van Susan Smit, Arjen Lubach, Judith Visser, Richard Osinga, Siska Mulder, Claire Polders, Aliefka Bijlsma, Bianca Boer, Jan van Mersbergen, Ricus van de Coevering, Maaike Schutten, Jowi Schmitz, Niels Carels en Mark Verver. Aangevuld met de verrassende bijdragen van debutanten Menno Nicolai, Wim Schluter, Stéphanie de Geus, Esther Donkers, Roeland van Zeijst en Murat Isik.

De korte literaire juweeltjes gaan over verdachte medepassagiers, aantrekkelijke stewardessen, vliegangst en reizen in stijl, maar ook over uitzichtloze relaties, spannende ontmoetingen en weggevlogen dromen.

Vooruit, een fragment dan.
Uit ‘Brief aan mijn redactrice’ van Niels Carels:

Achter de bar roffelde een meisje heel even op de toetsen van een laptop. Opeens werd er op de achterwand van de bar een film van opstijgende en landende vliegtuigen geprojecteerd. Een loop die zich oneindig herhaalde. Jij en ik, we keken er even naar, en vervolgens ging ik naar het toilet. Toen ik terugkwam had je een triomfantelijke blik op je gezicht.
‘Luister, ik bied je hier even een heel goed idee aan.
Luister je?’
Ik luisterde.
‘Schrijf een boek over vliegen.’
‘Over vliegen? Die beesten?’
‘Nee-hee, over vliegen. Vliegtuigen. Piloten. Stewardessen. Exotische locaties. Luchthavens. Smokkelaars. Toeristen. Douane. Drugs. Wapens. Terrorisme. De mogelijkheden zijn legio.’
‘Ik weet het niet, hoor…’ zei ik.
‘Denk nou eens even na, man. Ken je Top Gun? Con Air? Pushing Tin? Passenger 57? The Aviator? Snakes on a Plane? Flightplan? Wat hebben die films met elkaar gemeen, behalve dat ze stuk voor stuk heel veel geld hebben opgeleverd? Ze gaan over vliegen. Iedereen vliegt tegenwoordig. Niemand gaat meer met de auto op vakantie. Er staan elke dag tientallen idioten langs landingsbanen naar vliegtuigen te kijken. Niet omdat ze op reis gaan, maar omdat ze die vliegtuigen mooi vinden. Spotters heten die lui.’
Je nam een slok van je bier.
‘Wat denk je ervan?’
‘Het is niet helemaal mijn stiel, denk ik,’ zei ik.
‘Ga je weleens op vakantie?’ vroeg je.
‘Eigenlijk niet,’ zei ik.
Je zuchtte.
‘Moet ik dan alles voor je uittekenen?’
Ik zweeg. Dat leek me voldoende.
‘Mensen die op vakantie gaan nemen altijd van alles mee, vooral veel boeken die ze de rest van het jaar niet hebben kunnen lezen. Of klassiekers. Maar als puntje bij paaltje komt hebben ze daar helemaal geen zin in. Dus struinen ze op Schiphol nog even door een boekwinkel. Negen van de tien keer kopen ze daar dan nog een boek. Vaak een boek dat daar strategisch is neergelegd. Een boek over verre reizen. Een verhalenbundeltje met jonge schrijvers. Een boek dat zich afspeelt op een bekende, toeristische plek. The Beach, anyone? De schaduw van de wind?’

Nu nog te koop als tweedehands-artikel!

Eind zomer 2007 kwam ik erachter dat er naast alle jaarlijkse zomerse vakantieverhalenbundels nog geen bloemlezing bestaat over vliegen in een vliegtuig.

Genoeg boeken verzamelden verhalen over ervaringen op vakantiebestemmingen en Verweggistan, maar er bestond nog niets over de ervaring om op een bestemming te komen.

Ik benaderde ongeveer dertig auteurs, plaatste oproepen op internet en legde de opdracht uit. Vijfentwintig mensen wilden de uitdaging aan en begonnen met schrijven.

Pas daarna ging ik op zoek naar een uitgeverij die het lef zou hebben hier in te investeren. Ik had immers een stevig lijst met bekende auteurs. Uiteindelijk gaf uitgeverij Trademark, onderdeel van Foreign Media Books, het groene licht en werden er twintig bijdragen geselecteerd voor Fasten your seat belt, een verhalenbundel met spannende, grappige en ontroerende verhalen over vliegen.

De bundel verschijnt eind mei 2008 en bevat nieuwe literaire bijdragen van onder andere Susan Smit, Niels Carels, Siska Mulder, Esther Donkers, Arjen Lubach, Stéphanie de Geus, Claire Polders, Murat Isik, Richard Osinga, Roeland van Zeijst, Jowi Schmitz, Bianca Boer, Judith Visser, Maaike Schutten, Ricus van de Coevering, Aliefka Bijlsma, Jan van Mersbergen, Mark Verver, Wim Schluter en Menno Nicolai.

ISBN: 9789049900687

Eind 2007 werd ik door Romae gedetacheerd als tekstredacteur bij UWV met de opdracht om in een groot team van ervaren schrijvers te werken aan de verbetering van alle schriftelijke communicatie tussen de uitkeringsverstrekker en haar -ontvangers.

www.uwv.nl

Dit is het omslag van de paperback-versie die inmiddels uitverkocht is. Onderstaand de eerste pagina’s zoals deze aangeboden worden op Bol.com.

Koop nu de pocket: € 7,50

Begin 2005 werkte ik tijdelijk als internetredacteur mee met de productie van de ANWB-reisglossy REIZEN Magazine en de vernieuwde bijgaande website.

www.reizen.nl

Gratis de wereld rondreizen met behulp van het internet had nog nooit iemand ter wereld ondernomen en daarom werd ik door het dagblad Sp!ts gevraagd om mijn ervaringen te delen met het Nederlandse publiek in wekelijkse columns.

www.spitsnet.nl

In 22 maanden reisde ik zonder één cent uit te geven (vooruit, slechts tientallen euro’s voor de domeinnaam) door ruim 18 landen over de hele wereld.

In 264 pagina’s schrijf ik over Spaanse nachttreinen, Australische eilanden, het koude Canadese noorden, de gekte van de media, dronken gastvrouwen in Ierland, Zuid-Afrikaanse olifanten die scheten laten, maar ook over kiespijn, verwende toeristen en doodgereden kangaroes.

Het werd eind 2004 uitgegeven door uitgeverij Nijgh & Van Ditmar, verscheen in 2005 als Singel Pocket (derde druk).

Totaal zijn er bijna 10.000 exemplaren van het boek verkocht.

Momenteel wordt er gewerkt aan een Engelse vertaling.
www.uitgeverijnijghenvanditmar.nl