Op 14 september vloog ik naar Phnom Penh, Cambodja. Hier verbleef ik drie nachten in een guesthouse. Om bij te komen van de jetlag en te wennen aan het klimaat. Maar ook om op zoek te gaan naar een eigen plek: een appartement, liefst met twee slaapkamers.

Ik zag veel mogelijkheden. De receptionist van het guesthouse was zo vriendelijk om mij na zijn werk rond te rijden achterop zijn scooter. Maar ik zag niet veel interessants. Ik zag kleine onderkomens met gebrekkig daglicht, of gelegen aan een zeer drukke weg in het centrum, of appartementjes die van top tot teen betegeld waren met turquoise tegeltjes. Ik zocht iets waar ik kan wonen en werken. Met ramen met uitzicht, en geen blik op de muur van het belendende pand.

Ik kreeg een tip om eens te kijken op een website voor expats. Daar werden regelmatig woningen aangeboden. En wat bleek: iemand bood een huis te huur aan. Drie verdiepingen, grote woonkamer, riante keuken, vier slaapkamers met badkamer, een balkon op de derde en een enorm dakterras. Voor US$550 per maand, ex water en elektriciteit. Dat kon niet waar zijn en ik maakte direct een afspraak met de Amerikaanse lerares die er tot 1 oktober in zou wonen.

Het huis was ongelooflijk.

Lees de rest van dit bericht… »

De Stoppelenburgjes die een dagje naar het strand gaan ten zuiden van Yogjakarta, je moet er maar tegen kunnen. En tegen de brandblaren na afloop, geloof mij!

We zien onderweg de Merapi-vulkaan roken en eindigen uiteindelijk bij het mooie hotel direct náást de Burubudur, het grootste Boeddhistische bouwwerk ter wereld. Maar die wordt in het volgende filmpje pas beklommen, wordt vervolgd dus…

Wederom zonder extra soundtrack en opsmuk, gewoon puur zoals het was.

Bekijk alle andere filmpjes over deze Indonesië-reis hier.

Is het leuk, een maand door Indonesië trekken? Ja!

Broer en ik nemen in deze video de trein van Bandunk naar Yogjakarta, waar we probéren te CouchSurfen in een studentenhuis maar uiteindeijk toch voor de iets schonere Presidential Suite van een hotel kiezen, stappen we in de fietstaxi naar de supermarkt (boodschappen doen is maar versneld afgewerkt – dat was eigenlijk best saai), worden we dronken van de rum in een Islamitisch land, bezoeken we de zilversmit (Yogjakarta is bekend om z’n zilverwerk) en bezoeken we uiteindelijk het 9e eeuwe Hindoestaanse tempelcomplex de Prambaran (dat door de aardbeving in mei 2006 verschrikkelijk werd beschadigd, helaas).

Wederom zonder extra soundtrack en opsmuk, gewoon puur zoals het was.

Bekijk alle andere filmpjes over deze Indonesië-reis hier.

In de komende bijna twaalf minuten reizen broer en ik vanaf het Indonesische stadje Bogor
door het binnenland van het eiland Java, zien we hoe wajangpoppen gemaakt worden, staan we onder een waterval, verblijven we in een homestay van enkel bamboe, drinken we uit een kokosnoot, beklimmen we uiteindelijke de Papandayan-vulkaan die in november 2002 explodeerde en de omgeving vernietigde en bezoeken we een traditioneel Javanees dorpje.

Wederom zonder extra soundtrack en opsmuk, gewoon puur zoals het was.

Bekijk alle andere filmpjes over deze Indonesië-reis hier.

Als je ooit een maandje op vakantie gaat door Indonesië en je komt thuis met 7 uur aan zelf-geschoten video, dan kan ik je nu vertellen dat je mogelijk meer dan twee jaar bezig bent om dat eens rustig om te zetten in een leuk filmpje voor thuis op de bank. Want die 7 uur filmmateriaal is leuk, maar niemand wil met je meekijken.

Dus bij deze is het weer eens tijd voor een update, het vervolg op de eerdere delen! Ditmaal zonder extra soundtrack, gewoon puur zoals het was.

Na het bezoek aan de westkust van Java gingen broer en ik richting Bogor, waar we in het luxueuze Safari Hotel overnachten en ook zelf maar eens op safari gingen. Let hier op de speciaal gecamoufleerde safari-bus, zie hoe Indonesiërs gewezen worden op het belang van hun natuur-behoud, volg een sessie olifantenknuffelen door twee Stoppelenburgjes en zie de grootste botanische tuin ter wereld.

Bekijk alle andere filmpjes over deze Indonesië-reis hier.

Afgelopen week was ik gevraagd om te fotograferen op de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht. Mariana Fernandes uit Portugal leidde daar een klas waarin het ontwikkelen van nieuwe kleding van tweedehands kleding centraal stond.

Het model is Sarah Jane de Basagoiti.
Gefotografeerd met mijn Sony DSLR-A350 in de studio van de universiteit.

Klik hier voor de gehele reportage.

Bij een verhuizing hoort inpakken. Maar ook herinneringen. Dit wordt voor mij een herinnering hoe het was bij mij in huis. Het zicht vanaf mijn bank. En dan gaat het inpakken nu beginnen…

Ik zit op schema! Vorig jaar in november schreef ik dat ik binnen een jaar het land zou verlaten. Een ultiem drukmiddel, zo’n openbaar weblog, want dan moet je het ook echt waarmaken. De “Dat doe je toch niet, Ramon” heb ik een aantal keer voorbij horen komen. De keuze viel uiteindelijk op het land Cambodja…

Maar er zit inmiddels flink schot in de zaak. In het eerste deel schreef ik al over hoe ik van mijn huis in Amsterdam af moest komen. Dat is toch de grootste kostenpost. Het is verkopen of verhuren en dán pas weg. Met het huis in de verkoop ben ik al een heel eind, maar in Amsterdam gaat het niet zo snel en ik moet me niet verbazen als het verkopen van een huis ook wel een jaartje kan duren. Dus ging mijn huisje deze week ook in de verhuur voor  € 995,- per maand, excl. gas, water en licht. Bleek er even heel veel interesse te zijn in ruime appartementen in het groene gedeelte van Amsterdam ònder de 1.000 euro per maand!

Na vier bezichtigingen van buitenlandse expats (mijn voorkeur ging uit naar tijdelijke huurders) hapte een Spaans stel toe. De senorita vond het allemaal prachtig. Mooi uitzicht, ruime kamers en que una cocina! Vanaf 1 september is mijn huisje verhuurd.

Maar voordat ik definitief naar Cambodja wilde vertrekken, had ik nog één noodzakelijk ander plan. Voor mijn voorbereidingen van de European Cooking Trip die ik aan het opzetten ben voor de zomer van 2011 moest en zou ik nog een testrit maken door de 7 Europese landen. Om de route te ervaren, maar ook om de lokale contacten aldaar een handje te schudden.

Dus trek ik in de laatste week van augustus de huisdeur achter me dicht. Zitten alle persoonlijke dingen in verhuisdozen in de kelderbox. En ga ik op reis door Europa in mijn Seat Marbella (u mag mee als gezellige reisgenoot). Als ik nog geen twee weken later terug ben, kan ik niet meer naar huis en ben ik voor het eerst in mijn leven serieus dakloos. Dat worden dan logeerpartijtjes bij de familie en gezellig CouchSurfen in Amsterdam.

Op 13 september vlieg ik vervolgens met een rugzakje via Bangkok naar Phnom Penh, de hoofdstad van Cambodja om eens flink drie weken lang een apartement te zoeken. Ik heb in Nederland al een aantal leuke aanbiedingen langs zien komen. Een tweekamerappartement met airco en schoonmaakster voor $ 200 per maand. Of met drie andere expats een penthouse suite (zie foto) bewonen midden in het centrum voor $ 400 per maand (inclusief WiFi, gas, water en licht en 3x per week een schoonmaakster).

Op 5 oktober kom ik dan weer terug naar Nederland. Hopelijk heb ik dan een woon- en postadres in Phnom Penh en kan ik daar alle verhuisdozen naartoe verschepen en de bureaucratische machines van Nederland op de hoogte brengen van mijn verhuizing naar het buitenland (terwijl ik Couchsurf in Amsterdam, hopelijk). Vervolgens ga ik de Seat Marbella proberen te verkopen (mooi ding hoor, de kilometerteller is na 15 jaar het klokje rond gegaan, u mag een bod doen) en stap ik op 18 oktober met kat Piri Piri in het ruim van het vliegtuig naar mijn nieuwe huisje. In een nieuwe stad. In een nieuw land.

Tot zover even een laatste update over die emigratieplannen!

To be continued…

Als “fervent couchsurfer” moest het maar eens gebeuren. Een cameraploeg van RTL4 toog naar de Burgemeester Hogguerstraat 165 te Amsterdam om mij eens op te zoeken. Maar vooral ook om te zien wie er allemaal op de bank overnachten (letterlijk: er slaapt één persoon op de bank en drie anderen op luchtbedden in de woonkamer).

Het item is terug te zien op de website van RTLnieuws. En daarmee maakten twee Australiërs, één Ukraïnse en een Mexicaanse hun debuut op de Nederlandse televisie.

Als je tegenwoordig een huis wil verkopen, dan moet je wel alle moderne middelen gebruiken om het huisje onder de aandacht te brengen van potentiële kopers.

Mijn makelaars bij Woningadviseurs.nl kwamen daarbij onder andere met een kaartje waarom middels een QR-code gelinkt wordt naar een website met alle informatie over mijn huisje. Op de achterzijde van het kaartje staat nog wat extra info en een foto van de galerijflat en de vraagprijs van € 179.000,-

Probeer het eens uit als je nog nooit een QR-code hebt gescand. Je mobieltje moet wel een camerafunctie hebben. Registreer je eenmalig op de website van QuickMark en bezoek vervolgens deze site met je mobieltje. Selecteer de telefoon die je hebt en installeer de applicatie.

Zodra je het programmaatje hebt gestart kun je zo iedere QR-code scannen en dus ook zien waar de bovenstaande code naar linkt.

Vooruit, je hebt weinig tijd en je bent niet technisch aangelegd met mobieltjes en software downloaden? Vooruit, de code linkt uiteindelijk naar deze pagina.

Uiteindelijk vind je mijn woning nu ook op de site van mijn makelaar, op Funda.nl en staat de fotopresentatie ook heel mooi hier.

Bovenstaand een blik op mijn huidige huiskamerkantoorplek

Het was de ultieme Road Trip die je maar kunt bedenken voor Australië: van Perth aan de westkust helemaal door het land naar Sydney aan de oostkust rijden. Ik deed dit in april en mei 2010 in een Mazda E2000 genaamd Jack, samen met mijn beste vriendin Antal.

Dit is wat de dashboard-camera filmde: